Sąd Najwyższy orzekł, że wyrok Sądu Rejonowego został wydany z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na nieuwzględnienie obligatoryjnego środka karnego z art. 41 § 1a k.k., co skutkowało jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrok karny łączny powinien uwzględniać również te kary pozbawienia wolności, których wykonanie zostało zarządzone po warunkowym zawieszeniu, jeśli postanowienie zarządzające uprawomocniło się przed upływem okresu próby i dodatkowego terminu sześciu miesięcy.

Orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego na rzecz Skarbu Państwa, który nie stanowi własności skazanego, jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji sąd powinien orzec przepadek równowartości pojazdu.

Zasądzenie nawiązki na rzecz podmiotu, który utracił przymiot pokrzywdzonego, stanowi rażące naruszenie prawa procesowego. W przypadku gdy podstawy do naprawienia szkody i zadośćuczynienia nie są wskazane, sąd powinien orzekać na rzecz faktycznego pokrzywdzonego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego z powodu przekroczenia limitu kary grzywny w postępowaniu nakazowym oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując przestrzeganie dopuszczalnych ram wynikających z art. 502 § 1 k.p.k.

Niepodpisanie wyroku przez sędziego przewodniczącego stanowi rażące naruszenie procedury, uzasadniające uchylenie orzeczenia i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy uchyla zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z powodu nienależytej obsady sądu, naruszającej standardy niezawisłości i bezstronności.