Wyrok zmieniający Sąd Okręgowy w sposób rażący naruszał zasady oceny dowodów, co skutkuje jego uchyleniem przez Sąd Najwyższy i przekazaniem do ponownego rozpoznania, z zaleceniem rzetelnej analizy dowodów i ponownego rozważenia zasadności obrony koniecznej.

Sąd Najwyższy uznał, iż sąd odwoławczy uchybił rozpoznaniu istoty zarzutów dotyczących art. 96 § 3 k.w. oraz art. 78 ust. 4 p.r.d., co skutkowało uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Dla przypisania odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania konieczne jest, aby świadek nie był uprzednio świadom swojego prawa do odmowy odpowiedzi, a nieznajomość prawa uniemożliwia zastosowanie art. 233 § 3 k.k., jeśli świadek wiedział o swoich prawach z wcześniejszych pouczeń.

Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu uniewinniającego wyroku Sądu Okręgowego z uwagi na istotne błędy proceduralne w zakresie oceny i uzasadnienia dowodów, oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Obowiązek naprawienia szkody (art. 46 § 1 k.k.) nie może być nałożony w postępowaniu karnym, jeśli roszczenie jest przedmiotem równoległego postępowania sądowego, z uwagi na zakaz kumulowania tytułów egzekucyjnych (art. 415 § 1 k.p.k.).

Rażąca obraza art. 216 § 1 k.k. poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności za znieważenie prowadzi do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; przepisy przewidują jedynie grzywnę lub ograniczenie wolności za to przestępstwo.

Skazanie obejmujące karę niepodlegającą wykonaniu narusza przepisy o wyroku łącznym; wyrok łączny z naruszeniem art. 85 § 2 k.k. podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania.