Wydanie wyroku nakazowego z karą grzywny przekraczającą 200 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k.; wyrok taki podlega uchyleniu z powodu istotnego wpływu uchybienia na jego treść.

W przypadku stwierdzenia wątpliwości co do okoliczności istotnych dla odpowiedzialności karnej, sąd jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co wyklucza możliwość zastosowania art. 387 § 2 k.p.k. o dobrowolne poddanie się karze.

Skazanie za ten sam czyn osoby, której postępowanie karne zostało już wcześniej prawomocnie zakończone, stanowi rażące naruszenie przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.

Prawomocny wyrok uwzględniający powództwo przeciwegzekucyjne jednego z dłużników solidarnych może stanowić zdarzenie, o którym mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., uzasadniające pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego wobec innego dłużnika solidarnego, ale tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie przesłanki z art. 375 § 2 k.c., czyli wyrok zapadły na korzyść współdłużnika uwzględnia zarzuty wspólne

Uchylony został wyrok Sądu Okręgowego z uwagi na nienależyty skład, co zadośćuczyniło zasadzie sprawiedliwego procesu i bezstronności sądu. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, zapewniając bezstronny skład sędziowski.

Umorzenie postępowania karnego z uwagi na śmierć oskarżonego w toku postępowania odwoławczego uzasadnia uchylenie nieprawomocnego wyroku sądu meriti, co koreluje z niemożnością kontynuacji postępowania (art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.).

W postępowaniu wykroczeniowym nie można wydać dwóch prawomocnych wyroków nakazowych dla tego samego czynu tej samej osoby; wydanie drugiego wyroku stanowi rażące naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. i skutkuje uchyleniem oraz umorzeniem postępowania.

Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy służb mundurowych, limitujący wysokość emerytury funkcjonariusza do pułapu przeciętnej emerytury z systemu powszechnego, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP w sposób oczywisty i nie może być stosowany w przypadku funkcjonariusza, którego wysokość