Sąd, rozpatrując sprawę o prawo do renty z powodu niezdolności do pracy, musi dokonać analizy elementów pojęciowych niezdolności, w tym oceny utraty znacznego stopnia zdolności do pracy zgodnej z posiadaniem kwalifikacji (art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej), uwzględniając m.in. wykształcenie, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Brak aktywności gospodarczej po zakończeniu zasiłku chorobowego lub macierzyńskiego nie jest równoznaczny z zaprzestaniem działalności gospodarczej, a przygotowanie do prowadzenia dotychczasowej działalności po przerwie spowodowanej długim okresem niezdolności do pracy wymaga innego podejścia niż przygotowanie do rozpoczęcia określonej działalności gospodarczej po raz pierwszy.

Przepisy ustawy emerytalnej dla potraktowania zagranicznych okresów zatrudnienia jako okresów składkowych nie wprowadzają konieczności wydania przez instytucję właściwą danego państwa odpowiedniej decyzji. Jedyną przesłanką wyłączająca prawo do uwzględnienia powyższych okresów jako okresów składkowych jest wypłata (ściślej wypłacanie) świadczenia rentowego z instytucji zagranicznej, innego niż renta