Uchwała rady gminy uchylająca uchwałę o utworzeniu parku kulturowego wymaga zachowania analogicznej procedury jak przy jego tworzeniu, w tym zasięgnięcia opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków i informowania lokalnej społeczności, a jej brak uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa.

Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej dotyczy wyłącznie jej osnowy, a uzasadnienie nie stanowi jego część samoistnej. W sprawie zmiany świadczenia organ może wskazać element informacyjny, ale nie może samodzielnie decydować o zwrocie świadczenia jako nienależnego.

Decyzja administracyjna dotycząca ustalenia warunków zabudowy zagrodowej nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, o ile zabudowa ta pozostaje funkcjonalnie związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym, nawet przy braku jej pełnej własności przez inwestora.

NSA uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej poprzez wyznaczenie maksymalnych wysokości zabudowy, co uznawane jest za naruszenie przepisów prawnych, szczególnie art. 46 ust. 1 Uwrust.

Stacja bazowa telefonii komórkowej posiada status inwestycji celu publicznego, co umożliwia jej lokalizację zgodnie z obowiązującymi zasadami zagospodarowania i bez potrzeby decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile nie wpływa nadmiernie na chronione interesy sąsiadów.

Operat szacunkowy, będący podstawą ustalenia odszkodowania, musi być zlecony przez właściwy organ. Brak klauzuli aktualizującej w operacie czyni go nieważnym jako dowód. Naczelny Sąd Administracyjny oddala kasację.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy osoba opiekująca się pobiera rentę. Zasada ta obowiązuje mimo wyroku TK, chyba że renta zostanie zawieszona. Skarga kasacyjna słuszna; decyzja o odmowie przyznania świadczenia została utrzymana.

Umorzenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zasadne po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji. Fakt ten czyni postępowanie bezprzedmiotowym zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejsze ustalenia, że budynek objęty postępowaniem powstał w ramach samowoli budowlanej oraz podkreślając nieskuteczność podnoszonych zarzutów wobec prawomocnych wcześniejszych orzeczeń.

NSA uchylił wyrok WSA, decyzję SKO i Burmistrza, uznając, że przepisy uśr, w zakresie, w jakim uniemożliwiają przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie faktycznie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, są niezgodne z Konstytucją RP.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie wykazano rażącego naruszenia prawa w decyzji administracyjnej przenoszącej warunki zabudowy na rzecz skarżących, a z powodu niestwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej brak było podstaw do unieważnienia decyzji zależnej.

Opieka naprzemienna musi być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądowym, aby stanowić podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego; brak takiego uzasadnionego orzeczenia w momencie wnioskowania wyklucza możliwość jego przyznania.

Nawiezienie warstwy żwiru na grunt w celu utworzenia placu postojowego, stanowi realizację robot budowlanych oraz obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę, co w przypadku jego braku uzasadnia nakaz rozbiórki.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przesłanki wznowienia postępowania nie zaistniały zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy słusznie zastosowały procedury formalne, uznając brak związku przyczynowego uzasadniającego wznowienie.