Uchwała rady gminy przy ustalaniu planu miejscowego naruszająca zasadę proporcjonalności i przekraczająca granice władztwa planistycznego przez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności, prowadzi do jej stwierdzenia nieważności w części. NSA potwierdził istotność ochrony konstytucyjnego prawa własności w procesie planowania przestrzennego.

Uchwała Rady Miasta Krakowa o planie miejscowym przekroczyła granice władztwa planistycznego, naruszając konstytucyjną zasadę proporcjonalności wobec ograniczeń prawa własności, co skutkuje jej nieważnością w zakresie działki skarżącej.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego, przy jednoczesnym uznaniu prawidłowości postępowania organów administracji. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się nieadekwatne.

Rozbudowa stawu bez wymaganego prawem zgłoszenia, stanowiąca samowolę budowlaną, wymaga nakazu rozbiórki w sytuacji braku spełnienia obowiązków legalizacyjnych, co jest obligatoryjne i niezależne od woli organu.

Wprowadzenie przez gminę elementu suchego zbiornika przeciwpowodziowego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako elementu informacyjnego nie narusza zasad sporządzania planów miejscowych oraz nie zmienia praw właścicieli nieruchomości; skarga kasacyjna Rady Miejskiej została uwzględniona.

Art. 121 § 5 u.p.e.a. w sposób wiążący określa wysokość grzywny za niewykonanie przymusowej rozbiórki budynku, eliminując organom możliwość odstępstwa od definiowanej metody obliczania. Stąd skarga na naruszenie tych przepisów jest niezasadna.

Bezsporne jest, że skarżąca spółka nie wykazała interesu prawnego, umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji z sierpnia 2013 r., a zgłoszone zarzuty szły poza granice legitymacji procesowej i zostały słusznie oddalone.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że budowla ziemna stanowiąca nasyp pod wieżą widokową jest osobnym obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę, a jej wzniesienie w trybie samowoli budowlanej uzasadnia wstrzymanie prac budowlanych zgodnie z art. 48 ust. 2-3 Prawa budowlanego.

Instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych na stacji bazowej stanowi jej rozbudowę, jeśli zmienia jej parametry nadawania, a więc wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy obejmują wszystkich cudzoziemców, niezależnie od daty przybycia do Polski, co uzasadnia kontrolę bezczynności organów administracyjnych mimo szczególnych regulacji okresowych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził konieczność ścisłego przestrzegania wymogów formalnych aktualizacji operatu szacunkowego jako integralnej części dowodu, co jest niezbędne do prawidłowego ustalenia odszkodowania oraz zaliczania wypłaconych zaliczek.

Postępowanie administracyjne dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji telekomunikacyjnych, wszczęte przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, podlega umorzeniu z uwagi na zmianę przepisów wyłączającą obowiązek oceny oddziaływania takich inwestycji na środowisko.

Skarga kasacyjna dotycząca błędnej interpretacji przepisów związanych z tymczasowymi obiektami budowlanymi, oraz niewystarczające ustalenie stanu faktycznego przez organy nadzoru budowlanego, zostaje oddalona jako bezpodstawna.

Wnioskowane dokumenty jako informacje publiczne podlegają udostępnieniu, a faktury wystawiane przez podmioty prywatne są dokumentami prywatnymi i wymagają udostępnienia opisu ich treści, nie kopii. Bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.