Maksymalna stawka opłaty targowej, określona w art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odnosi się do każdego targowiska z osobna, zgodnie z prawem do różnicowania opłat przez radę gminy.

Dyrektor KIS może wygasić interpretację indywidualną w części, jeśli niezgodna z interpretacją ogólną, opierając się na zasadach wykładni systemowej i funkcjonalnej, bez wygaszenia całości.

Opłata targowa, zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l., ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży na targowiskach. Przyjęcie tego charakteru nie narusza konstytucyjnej zasady równości. Kompetencja gminy w zakresie ustalania stawek opłaty targowej nie została przekroczona.

Odmowa wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest uzasadniona, gdy istnieje obiektywne i racjonalne przypuszczenie, że opisane czynności mogą stanowić unikanie opodatkowania zgodnie z art. 119a Ordynacji podatkowej.

Art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19, zawieszający bieg określonych terminów, ma zastosowanie do sześciomiesięcznego terminu zgłoszenia darowizny w celu uzyskania zwolnienia podatkowego, gdy do nabycia doszło w czasie obowiązywania stanu epidemii. Interpretacja przepisu na korzyść podatnika jest uzasadniona w świetle uzasadnionych interesów ochrony prawnej obywateli podczas pandemii.

Maksymalna stawka dzienna opłaty targowej zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych odnosi się do przedmiotu tego świadczenia (dokonywanie sprzedaży na targowisku) a nie ich poszczególnych podatników.

Opłata targowa jest ustalana przedmiotowo, odnosi się do poszczególnych stoisk handlowych, a jej maksymalna dzienna stawka nie dotyczy sumarycznej aktywności podatnika na targowiskach w danej gminie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dokonanie wyrejestrowania rezygnacji z funkcji członka zarządu w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz brak aktywności faktycznej w zarządzaniu są kluczowe dla zwolnienia z odpowiedzialności podatkowej. Uznano, że rezygnacja W.S. nie była skuteczna.

Brak zachowania należytej staranności przez podatnika przy weryfikacji kontrahenta oraz posługiwanie się nierzetelnymi fakturami VAT może skutkować odmową prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz solidarną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na błędne nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez organy, co naruszało zasady postępowania. NSA uchyla decyzje niższych instancji, wskazując na konieczność rozpatrzenia dowodów podważających materialną podstawę odpowiedzialności podatkowej K.B.

Rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. nie uprawnia do badania w postępowaniu nadzwyczajnym kwestii doręczenia decyzji wymiarowej, jeżeli decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, tym samym brak podstaw do uchylenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.

Odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela stanowi zwrot poniesionego wydatku zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p.; jest zatem wyłączone z przychodów podatkowych, ponieważ nie zwiększa trwałych aktywów podatnika.

Maksymalna stawka opłaty targowej wynika z przedmiotowego podejścia, związanego z rodzajem i miejscem sprzedaży, a nie z podmiotu realizującego czynności handlowe, co pozostaje w zgodzie z ustawowymi kompetencjami gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że maksymalna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, nawiązując do czynności sprzedaży na targowisku, nie zaś konkretnego podatnika.

Maksymalna dzienna stawka opłaty targowej, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży realizowanej na targowisku, a nie do poszczególnych podatników, co jest zgodne z zasadą kompetencji gminy do określania wysokości stawek.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie udowodnił spełnienia przesłanek do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, gdyż nie wykazał, że jego praca odbywa się na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym zgodnie z Konwencją, a także nie udowodnił niewspółmierności zaliczek do przewidywanego podatku.

Złożono skargę kasacyjną od wyroku dotyczącą ustalenia opłaty targowej, lecz Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za niemającą uzasadnienia, podkreślając, że rada gminy miała prawo do ustalania opłat, a zarzuty proceduralne nie miały wpływu na istotę merytoryczną sprawy.

Wartość dywidendy rzeczowej w formie lokali ustalana jest według wartości określonej w uchwale zgromadzenia wspólników i stanowi podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Przychodem jest wartość, która musi odpowiadać wartości rynkowej na dzień uchwały.

Oddalenie skargi kasacyjnej DIAS, uznanie transakcji za eksport poza UE, który podlega zwolnieniu z VAT, mimo błędnego uzasadnienia decyzji WSA.