Instytucja umorzenia z mocy prawa postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji, której doręczenie lub ogłoszenie nastąpiło ponad 30 lat temu, jest zgodna z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie KPA, pomimo potencjalnych zarzutów naruszenia Konstytucji RP oraz międzynarodowych standardów ochrony praw człowieka.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak uchybień proceduralnych i prawidłowa ocena dowodów przez Radę Doskonałości Naukowej uzasadniają utrzymanie odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego; ocena merytoryczna dorobku nie leży w kognicji sądów administracyjnych.
Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r. musi uwzględniać przepisy ustawy o Policji z wyłączeniem niekonstytucyjnego współczynnika 1/30. Sąd odrzuca wykładnię organów sprzeczną z wyrokiem TK, wzmacniając ochronę praw funkcjonariuszy.
Decyzja wydana na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków nie wymaga uzyskania dodatkowego pozwolenia konserwatorskiego, materiał dowodowy musi umożliwiać precyzyjne określenie działań, które mają zostać podjęte w celu przywrócenia zabytku do najlepszego stanu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż bezczynność organu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, uchylając zaskarżony wyrok w kwestii grzywny i nakazując rozpatrzenie wniosku.
90-dniowy okres karencji w pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych nie znajduje zastosowania, gdy rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika wynikło z ciężkiego naruszenia obowiązków przez pracodawcę. Ustalenie tego wymaga pełnego zbadania okoliczności faktycznych przez organy administracyjne.
Skarga kasacyjna D. sp. z o.o. dotycząca wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę została oddalona. Przerwa w budowie przekroczyła 3 lata, a utrata prawa do nieruchomości uczyniła decyzję bezprzedmiotową.
Uchwała organu gminy może naruszać konstytucyjnie chronione prawo własności, jeżeli wprowadzone ograniczenia są nieproporcjonalne w stosunku do celu publicznego, zaś plan miejscowy powinien być skonstruowany tak, aby nie doprowadzał do faktycznego ograniczenia wykonalności ustalonego przeznaczenia terenu.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2006 roku o stwierdzeniu nieważności orzeczenia z 1954 roku nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość działania Kolegium.
Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie wydania poświadczonej za zgodność kserokopii aktu urodzenia przez Kierownika USC jest uzasadniona brakiem prawnej podstawy w ustawie Prawo o aktach stanu cywilnego.
Sąd utrzymał w mocy wyrok WSA uchylający decyzję odmowną GDDKiA. Organ bezpodstawnie oparł się na argumentacji przewidywanego, a nie rzeczywistego wpływu inwestycji na ruch drogowy, nie dowodząc negatywnych skutków dla bezpieczeństwa już funkcjonującej inwestycji.
Rozwiązanie sporu prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy nowelizującej z 2021 r., pomimo zarzutów skarżącego dotyczących ich niekonstytucyjności, winno opierać się na formalnych przesłankach prawnych dotychczas niezakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny.
Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1951 r. na skutek upływu terminu przewidzianego w ustawie nowelizującej k.p.a., potwierdzono dopuszczalność domniemania faktycznego w zakresie ustalenia doręczenia orzeczenia.
Koszty postępowania rozgraniczeniowego obciążają strony proporcjonalnie do ich udziału na zasadzie art. 152 k.c., co nie jest sprzeczne z przepisami prawa administracyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza prawidłowość wykładni stosowanej przez sądy administracyjne.
Zgodność decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego spełnia wymogi z art. 124 ust. 1 u.g.n. Skargę kasacyjną oddalono z uwagi na brak zasadnych podstaw faktycznych i prawnych.