Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowaniu podatkowym ma być ustalane według "urzędowych" stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, bez różnicowania w oparciu o sposób ustanowienia pełnomocnika.

Dane ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący dla organu podatkowego i nie mogą być kwestionowane w postępowaniach podatkowych, lecz wymagają odrębnego postępowania administracyjnego celem ich weryfikacji.

Właściciele nieruchomości, którzy w ramach działalności gospodarczej wykazują nieruchomości w ewidencji środków trwałych i amortyzują je, są zobowiązani stosować stawki podatku od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, chyba że istnieje ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki.

Orzeczenie NSA potwierdza, iż przy ocenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe wymagana jest rzeczowa analiza jego możliwości wykazania braku winy, uwzględniając złożone orzeczenia TSUE wpływające na rozstrzygnięcie krajowe.

W przypadku braku skutecznego doręczenia decyzji organu podatkowego, nie rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania, co wyklucza możliwość jego przywrócenia, zgodnie z art. 162 § 1 O.p.

Przepisy art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania, gdy nabycie usług dokumentowane jest fakturą wystawioną na usługodawcę, a nie faktycznego nabywcę. Czynności Fundacji K. nie spełniają przesłanek działania „w imieniu i na rzecz” uczestników, co wyklucza ich z nieopodatkowania.

Budynki przedsiębiorstwa będące w jego posiadaniu, nawet w złym stanie technicznym, są związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., o ile brak decyzji ostatecznej wyłączającej je z użytkowania.

Egzekucja administracyjna wobec wspólnika spółki w upadłości, o ile nie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jest dopuszczalna, nawet jeśli obowiązek podatkowy wynika z zeznania rocznego podatnika składającego wniosek o indywidualną interpretację podatkową.

Sąd stwierdził, że podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej jest deklaracja podatkowa złożona przez podatnika, a odpowiedzialność za zapłatę podatku dochodowego wynikającego z tej deklaracji spoczywa na podatniku, niezależnie od roszczeń wobec syndyka czy interpretacji indywidualnych.

Wydanie decyzji zabezpieczającej przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w trybie art. 33 § 1 o.p. jest zasadne, gdy zachodzi uzasadniona obawa ich niewykonania, a przedawnienie jest zawieszone przez decyzję zabezpieczającą. Brak uzasadnienia skargi kasacyjnej oznacza oddalenie środka odwoławczego wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Zawieszenie działalności gospodarczej nie wyłącza kwalifikacji nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą dla celów podatkowych; pozostają one opodatkowane wyższą stawką od nieruchomości.

Decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości spółki nie wywiera skutków prawnych, jeśli doręczona zostaje po przedawnieniu głównego zobowiązania podatkowego. Moment doręczenia jest decydujący dla skuteczności takiej decyzji.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrzymuje w mocy wyrok WSA, potwierdzając prawidłowość odmowy podatkowej ulgi w kontekście art. 67a § 1 pkt 3 o.p., wykazując, że organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Doręczenie zastępcze decyzji podatkowej, w trybie art. 150 O.p., musi spełniać wymóg jednoznacznego dowodu zawiadomienia adresata, inaczej doręczenie jest nieskuteczne, co uniemożliwia zamknięcie drogi do zaskarżania.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że WSA prawidłowo uchylił postanowienie organu administracyjnego z powodu wadliwego zastosowania przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych oraz błędnej interpretacji interesu publicznego w kontekście egzekucji administracyjnej.

W przypadku dobrowolnego umorzenia udziałów w spółce z o.o., powstałej w wyniku przekształcenia, kosztem uzyskania przychodu jest wartość bilansowa majątku spółki przekształcanej przypadająca na wspólnika na dzień przekształcenia, a nie historyczny koszt ich nabycia.