Uchwała organu powiatu dotycząca zasad przyznawania diet dla radnych, nieogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym, jest nieważna w całości z uwagi na istotne naruszenie prawa ogłoszeniowego dla aktów prawa miejscowego.

Dla powstania uprawnienia funkcjonariusza Straży Granicznej do świadczeń z tytułu delegowania wystarczające jest faktyczne pełnienie służby w innej miejscowości, niezależnie od wydania formalnego rozkazu personalnego. Brak rozkazu nie wyklucza prawa do świadczeń.

Prawomocne orzeczenie kary wydalenia ze służby powoduje wygaśnięcie stosunku służbowego z mocy prawa, czyniąc administracyjne postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie bezprzedmiotowym (art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej).

Uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie było wadliwe, gdyż nie zapewniało należytej staranności w ocenie żądanej informacji jako publicznej; wyrok został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym inwestycji drogowej uzasadnione jest wydanie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, gdy zmiana stanu faktycznego wpływa na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, wymagając ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA oraz stwierdza, że zarządzenie Wójta, odwołujące skarżącą z funkcji dyrektora szkoły, zostało wydane z naruszeniem prawa w zakresie ustalenia przesłanek szczególnie uzasadnionego przypadku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracyjne nie naruszyły prawa przyznając częściowe zwolnienie z odpłatności za usługi opiekuńcze w wysokości 45%, działając w ramach uznania administracyjnego oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarga kasacyjna oddalona.

Prezydent Miasta Jastrzębie-Zdrój dopuścił się bezczynności poprzez nieudzielenie odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej w wymaganej formie. Sąd administracyjny właściwie podtrzymał decyzję o zobowiązaniu organu do ponownego rozpatrzenia wniosku.

Informacje dotyczące umowy o oczyszczanie ścieków nie spełniały przesłanek tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k., zatem A. S.A. nie miała podstaw do ich nieudostępnienia w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p.