Zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być uzasadnione obiektywną niejasnością przebiegu granicy nieruchomości, nawet gdy zazwyczaj takie okoliczności nie są prejudycjalne dla postępowań legalizacyjnych.

Zaświadczenie o samodzielności lokalu nie może być wydane na podstawie ugody sądowej, gdyż musi być oparte na przepisach ustawy o własności lokali oraz danych organu. Ugoda sądowa nie zobowiązuje organów do wydania zaświadczenia potwierdzającego stan nie wynika z posiadanych materiałów.

Budowa farmy wiatrowej nie stanowi działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku w świetle ustawy szkodowej, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego przez organy ochrony środowiska.

Bez wykazania istotnych uchybień procesowych, organizator konkursu na stanowisko dyrektora teatru nie ma podstaw do ogłoszenia ponownego konkursu po jego zakończeniu i wyłonieniu kandydata.

Ostateczna decyzja o nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko nie równa się ocenie wskazującej brak negatywnego wpływu na środowisko. Odstępstwo od zakazu inwestycji na obszarze chronionym wymaga wyraźnego wykazania braku jej negatywnego wpływu.

Bezczynność Wojewody Śląskiego nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, ale wymagała zobowiązania do rozpoznania wniosku w terminie, a skarga kasacyjna została oddalona w pozostałym zakresie.

Wojewoda Śląski pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., jednakże nie z rażącym naruszeniem prawa. Przedłużenie obowiązywania przepisu art. 100d ustawy o pomocy było niezasadne po 30 czerwca 2024 r., wpływając na brak możliwości stosowania zawieszenia terminów.

Wojewoda Śląski pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o wydanie duplikatu decyzji o pobycie czasowym i pracy, co uzasadniało stwierdzenie bezczynności organu, choć bez rażącego naruszenia prawa.

W przypadku braku formalnych dokumentów potwierdzających przysługiwanie prawa zarządu, mienie będące w użytkowaniu PKP z dniem 27 maja 1990 r. podlega komunalizacji, co uzasadnia stwierdzenie nabycia przez właściwą gminę prawa własności takiej nieruchomości z mocy prawa.

Opinia biegłego jest istotnym dowodem w postępowaniu dotyczącym zmiany stanu wody na gruncie, lecz podlega ocenie organu administracyjnego pod kątem spójności i zgodności z innymi dowodami. Art. 234 ust. 3 Prawa wodnego przewiduje procedurę nakładania obowiązków zapobiegających szkodom, którą należy stosować zgodnie z zasadą lex retro non agit.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia wyroków niższych instancji, które prawidłowo uznały, iż działania na sąsiedniej działce nie wpłynęły negatywnie na stosunki wodne i nie doprowadziły do szkód na działce skarżącego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przymiotu strony w postępowaniach administracyjnych, dotyczących pozwolenia na budowę, nie da się ustalić jedynie na podstawie oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie; wymagany jest indywidualny, odrębny interes prawny, zgodny z definicją obszaru oddziaływania według przepisów prawa budowlanego.