Dopuszczalne jest przyjęcie różnych stawek opłat zmiennych za pobór wód na podstawie celów poboru, co oznacza, że pobór na potrzeby podmiotów gospodarczych podlega stawce wyższej niż zaopatrzenie ludności w wodę przeznaczoną do spożycia.

Zróżnicowanie stawek opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych jest prawnie uzasadnione celem poboru wody: niższe stawki mają zastosowanie wyłącznie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a w przypadku hurtowej sprzedaży stosuje się stawki wyższe.

W zakresie zastosowania stawek opłat zmiennych za pobór wód podziemnych do różnych celów, należy przyjmować preferencyjne stawki tylko dla poboru wód przeznaczonych do spożycia przez ludność. Działania te nie obejmują hurtowej odsprzedaży wody do innych podmiotów, która wymaga wyższych opłat.

Działki, będące w fakticznym władaniu PKP w dniu 27 maja 1990 r., nie podlegają automatycznej komunalizacji, jeżeli ich faktyczne użycie służyło wykonywaniu zadań publicznych określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.

Niedopłaty za media, rozliczane zaliczkowo, muszą być ujmowane proporcjonalnie w wydatkach miesięcznych przy rozliczaniu dodatku mieszkaniowego, co jest zgodne z art. 5 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Bezczynność organu administracji publicznej, polegająca na nieuzasadnionym odwlekaniu wydania decyzji, przy istnieniu pozytywnych uzgodnień i braku przeszkód prawnych, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające wymierzenie organowi grzywny.

Obowiązek zwrotu pomocy finansowej przyznanej Policjantowi, wynikający z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, jest zgodny z zasadami konstytucyjnymi, gdyż przepis ten obowiązywał w dacie przyznania pomocy oraz w dacie skazania za przestępstwa określone w ustawie. NSA utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Organ administracji publicznej, odmawiając udostępnienia informacji publicznej na podstawie twierdzenia o nadużyciu prawa, musi wydać decyzję administracyjną. Bezczynność w tym zakresie uzasadnia stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.