Odmowa stwierdzenia nadpłaty w CIT za 2015 r. jest uzasadniona, gdy brak jest dokumentacji umożliwiającej weryfikację korekty cen transferowych i opłat za usługi wewnątrzgrupowe jako kosztów uzyskania przychodu (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.).

Organ egzekucyjny naruszył zasady proceduralne, w tym zasadę dwuinstancyjności, w sprawie dotyczącej egzekucji zaległości podatkowej; uzasadnienie decyzji administracyjnych musi być wystarczające do oceny zgodności z prawem.

Organ odwoławczy zobowiązany jest do wyczerpującego odniesienia się do zarzutów zgłaszanych przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, co skutkuje jego uchyleniem.

Wypłata komplementariuszowi zaliczek na poczet udziału w zyskach spółki komandytowej w trakcie roku podatkowego nie powoduje obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego przez płatnika; obowiązek ten aktualizuje się dopiero po zakończeniu roku podatkowego i faktycznym obliczeniu dochodu.

Odwołanie Skarżącego utrzymano, ponieważ organ podatkowy naruszył przepisy postępowania podatkowego, odmawiając przesłuchania świadka o istotnym znaczeniu dla wyjaśnienia źródła przychodów Skarżącego. Decyzja organu naruszała obowiązujące przepisy prawa podatkowego.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., narusza zasadę ochrony interesów w toku, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP, w zakresie odniesienia do amortyzacji wartości niematerialnej nabytej nieodpłatnie, której amortyzację rozpoczęto przed tym dniem, co skutkuje uprawnieniem do kontynuowania amortyzacji na dotychczasowych zasadach.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przepisy prawa podatkowego umożliwiają zaliczanie odpisów amortyzacyjnych do końca 2022 r., podtrzymując, że organ interpretacyjny nie ocenia zgodności z Konstytucją.

Decyzje organów podatkowych o zabezpieczeniu dodatkowego zobowiązania podatkowego jako sankcji administracyjnej na podstawie art. 112c ustawy o VAT nie mogą być oparte na przepisie art. 33 Ordynacji podatkowej, gdy nie wykazano uzasadnionego prawdopodobieństwa świadomości oszustwa ze strony podatnika.

Dla pełnego odliczenia VAT od pojazdów służbowych parkowanych poza siedzibą spółki konieczne jest wykazanie pełnego wykluczenia ich użycia do celów prywatnych na podstawie specyfiki działalności, czego brakuje w przypadku ogólnych uzasadnień takiego parkowania.

NSA oddalając skargę kasacyjną, uznaje, iż brak winy w uchybieniu terminowi procesowemu musi być jasno uprawdopodobniony, a odpowiedzialność za nierzetelne działania pełnomocników obciąża stronę - postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2026 r. sygn. akt II FSK 3049/17.