Dotacja oświatowa przysługuje na ucznia faktycznie uczestniczącego w zajęciach przedszkolnych; jej przyznanie nie odnosi się jedynie do formalnego zapisania dziecka do przedszkola.

NSA : Przepis art. 191 o.p. wymaga, by organy celne skrupulatnie i wszechstronnie ocenili wszystkie dowody, a dokument urzędowy nie jest niepodważalny, jeśli strona wnosi przeciwny dowód. Weryfikacja dowodów po upływie czasu musi uwzględniać obowiązki przechowywania dokumentów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość decyzji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, która uchyla decyzję organów celnych w kwestii zmiany zgłoszenia celnego, stwierdzając niewłaściwą ocenę dowodów przez organy i uchybienia w zakresie żądania dokumentów potwierdzających zadeklarowane pochodzenie towaru.

Karze administracyjnej z tytułu nieprzekazania dokumentacji, na wezwanie organu zezwalającego, podlega przedsiębiorca jedynie w ramach postępowania kontrolnego lub inspekcji właściwych dla organu, a wezwanie takie musi być zgodne z art. 37at ust. 8 u.p.f.

Decyzja organów celnych naruszała art. 191 o.p. poprzez wadliwą ocenę dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzje administracyjne z uwagi na upływ czasu uniemożliwiający weryfikację deklarowanego pochodzenia towaru i umorzył postępowanie.

Decyzja organu zmieniająca dane w zgłoszeniu celnym była niezgodna z prawem, gdyż naruszała zasady swobodnej oceny dowodów oraz niejasno wskazywała podstawy prawne weryfikacji deklaracji o pochodzeniu towarów. Wniesiona skarga kasacyjna była bezzasadna.

Doręczenie decyzji administracyjnej osobie prawnej nie może być uznane za skuteczne, jeśli zostało dokonane pełnomocnikowi bez upoważnienia do jej odbioru, co wyklucza rozpoczęcie terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje, że uchylenie decyzji administracyjnej w kontekście uchylonego wcześniejszego rozstrzygnięcia sądowego skutkuje koniecznością wznowienia postępowania administracyjnego, co uzasadnia uchylenie skarżonego wyroku oraz decyzji wraz z umorzeniem postępowania.

W celu dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, niezbędnym jest wykazanie rzeczywistego interesu społecznego, który wykracza poza ogólne cele statutowe i spełnia indywidualne wymagania konkretnego postępowania.

Umowy dotyczące przygotowania i przeprowadzenia zajęć dydaktycznych, nie prowadzące do stworzenia twórczego rezultatu, kwalifikują się jako umowy zlecenia, podlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od autonomii umownych deklaracji stron.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w postępowaniu oceniającym dobrą reputację przewoźnika drogowego obowiązek dowodowy dotyczący działań naprawczych spoczywa na przedsiębiorcy; organ administracyjny nie jest zobowiązany do wielokrotnego wezwania do przedstawienia takich dowodów, a brak ich przedłożenia może skutkować utratą dobrej reputacji.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną M.R., uznał, że wymagalność obowiązku szczepień jest zgodna z przepisami prawa materialnego i proceduralnego, w tym art. 174 i 145 p.p.s.a., przy czym brak jest podstaw do konstytucyjnych zarzutów ograniczenia praw obywatelskich.

NSA orzeka, iż decyzje organów administracji publicznej, odmawiające stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie spójnych orzeczeń lekarskich, nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego, gdyż rola organu ogranicza się do oceny proceduralnej, nie zaś merytorycznego zastępowania jednostek orzeczniczych.

Za przekroczenie progu 5% głosów bez właściwego zgłoszenia Komisji, pełnomocnik odpowiada, jeśli formalnie pełnomocnictwo nie wygasło, a kara finansowa za takie uchybienie jest uznaniowa i może uwzględniać sytuację majątkową naruszyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe umorzenie postępowania celnego przez WSA, ze względu na brak dowodów na wadliwość deklaracji o pochodzeniu towaru i upływ czasu uniemożliwiający skuteczną weryfikację.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał, że Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie wykazał, iż doszło do przerwania biegu przedawnienia obowiązku zwrotu dofinansowania, a także nie uzasadnił adekwatnie zastosowanej wysokości korekty finansowej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

NSA orzekł, że utrata dobrej reputacji przewoźnika drogowego wynikająca z prawomocnego skazania nie wymaga dalszej szczegółowej oceny, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Późniejsze zatarcie skazania nie wpływa na legalność wcześniej wydanej decyzji administracyjnej.