Brak możliwości wykazania wadliwości deklaracji celnej o pochodzeniu towaru uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego. Organ podatkowy nie przedstawił wystarczających dowodów, mogących podważyć prawdziwość deklaracji o pochodzeniu skarżonego towaru, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Decyzja ostateczna Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie została uchylona z uwagi na naruszenia przepisów postępowania i niewłaściwą ocenę skutków prawnych przekroczenia terminu rozpatrzenia taryfy. Sąd zobowiązał Prezesa PGW WP do ponownego rozpoznania sprawy, uwzględniając prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i proceduralnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w Warszawie, uznając wadliwości proceduralne w uzasadnieniu wyroku, które uniemożliwiły pełną kontrolę kasacyjną zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawieszenie biegu terminów przedawnienia zgodnie z ustawą COVID-19 zostało prawidłowo zastosowane, a kara pieniężna nałożona za naruszenie dyscypliny finansów publicznych była uzasadniona i adekwatna do stopnia szkodliwości czynu.

W przypadku zgłoszenia celnego, weryfikowanego po upływie wielu lat, organ administracyjny musi wykazać brak rzetelności danych poprzez przedstawienie przejrzystych dowodów, czego nie można dokonać w oparciu jedynie o domniemania związane z brakującymi dokumentami.

Organ administracyjny, po uchyleniu jego decyzji przez sąd, obowiązany jest, pod rygorem nieważności orzeczenia, stosować się do oceny prawnej i wskazań sądu co do dalszego postępowania, a upływ terminu obowiązywania taryfy czy złożenie nowego wniosku nie uzasadnia umorzenia postępowania w przedmiocie skrócenia taryfy.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że przeterminowane roszczenia organów administracji nie mogą obciążać podatników. Organy nie dostarczyły wystarczających dowodów na błędne oznaczenie pochodzenia towaru, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że solidarna odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki jest zasadna w przypadku niewykazania przesłanek wykluczających taką odpowiedzialność, a związane z tym przedawnienie należy rozpatrywać w kontekście unijnego prawa finansowego dotyczącego programów wieloletnich.

Dotacje oświatowe pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, czyli niezgodnie z przepisami dotyczącymi uczniów uczęszczających do przedszkola oraz prawidłowo ustalonych przerw wakacyjnych, podlegają obligatoryjnemu zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

NSA uchylił decyzję organu administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji, uznając, że zastosowanie przepisów prawa materialnego było błędne, szczególnie w kontekście obowiązujących przepisów art. 35 o finansowaniu zadań oświatowych. Wydatki uznano za prawidłowe, jeżeli były zgodne z wykładnią zakresu kształcenia specjalnego oraz zasadą roczności.

Decyzje administracyjne dotyczące zmiany taryf muszą być wydawane z zachowaniem pełnych standardów proceduralnych, w tym jasnego i przekonującego uzasadnienia, które umożliwia skuteczną kontrolę sądową. Nieprawidłowości formalne mogą stanowić podstawę do kasacji rozstrzygnięcia.

W sprawie zmiany zgłoszenia celnego w odniesieniu do weryfikacji deklaracji o pochodzeniu towaru, wobec upływu 12 lat od zgłoszenia i braku wykazania dowodów wadliwości deklaracji, decyzje organów celnych były wadliwe. WSA słusznie uchylił decyzję DIAS, a NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość wyroku WSA.

W postępowaniach dotyczących zezwoleń na lokalizację lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej, decyzja zarządcy drogi powinna być oparta na pełnej analizie danych o ruchu drogowym oraz szczegółowej ocenie wpływu na bezpieczeństwo ruchu zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych.

Rodzic dziecka obowiązanego do szczepień ochronnych nie posiada prawa do odmowy poddania dziecka szczepieniu, gdy brak jest przeciwwskazań. Skarżący musi wykazać przeciwwskazania zdrowotne, w przeciwnym razie obowiązek szczepień jest wykonalny zgodnie z ustawą o zwalczaniu chorób zakaźnych.

Obowiązek szczepień ochronnych jest zgodny z przepisami prawa krajowego, a jego egzekucja w drodze postanowień administracyjnych nie narusza konstytucyjnych praw obywateli, nawet jeśli szczegółowe zasady określono w aktach niższego rzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie może być interpretowany szerzej niż przewidziane przypadki inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, co wyklucza nałożenie kary pieniężnej poza tym kontekstem. W związku z tym uchylono decyzję organu i umorzono postępowanie administracyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłową decyzję inspektora sanitarnego o stwierdzeniu choroby zawodowej, podkreślając związanie sądów i organów administracyjnych wiążącymi orzeczeniami lekarskimi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek przekazania dokumentacji przez przedsiębiorcę na wezwanie organu zezwalającego w Prawie farmaceutycznym, dotyczy wyłącznie inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, co wyklucza nakładanie kar w innych przypadkach.