Członek zarządu spółki ograniczonej odpowiedzialności ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie wykaże, że właściwie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości w wymaganym terminie, mimo znanej i potwierdzonej trwałym zobowiązaniem niewypłacalności.

Skarga kasacyjna D.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została oddalona z uwagi na prawomocność wcześniejszych wyroków w tej sprawie oraz brak istotnych naruszeń proceduralnych, co uzasadniało prowadzoną egzekucję administracyjną.

W postępowaniu o przywrócenie terminu termin siedmiodniowy biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia, którą sąd pierwszej instancji winien dokładnie ustalić i uzasadnić. Błędna ocena daty rozpoczęcia terminu stanowi podstawę do uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Dla zwolnienia likwidatora z odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki niewypłacalność względem jednego wierzyciela jest wystarczającą przesłanką do zgłoszenia wniosku o upadłość. Obowiązek ten nie zależy od liczby wierzycieli, lecz od niewykonania wymagalnych zobowiązań.

Faktury VAT uznane za nierzetelne nie stanowią podstawy do uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Organy podatkowe nie są zobowiązane do bezpośredniego potwierdzania transakcji, a podatnik musi wykazać rzeczywisty charakter wydatku.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że orzeczenie TSUE z 8 czerwca 2023 r. C-322/22 ma wpływ na decyzje podatkowe, uzasadniając wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej.

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w kontekście podatku dochodowego. Ciężar dowodu spoczywa na podatniku, który musi wykazać prawdziwość i rzetelność dokumentów uzasadniających zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych.

Na gruncie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność podatkowa członka zarządu spółki nie jest uzależniona od liczby wierzycieli wymienionych w przepisach prawa upadłościowego, co potwierdzają stanowiska orzecznictwa i TSUE.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, doręczone na podstawie nieprawidłowo przyjętego zakresu pełnomocnictwa, jest czynnością procesową nieskuteczną, co oznacza, że postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte, a wydane decyzje nie wywołują skutków prawnych.