Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej z powodu rażącego naruszenia art. 72 p.r.d. wymaga wykazania oczywistości uchybienia i jego skutków społeczno-ekonomicznych, co uzasadnia uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

W sytuacji przewozu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, odpowiedzialność za przekroczenie nacisku osi spoczywa na podmiocie wykonującym przejazd według art. 140aa p.r.d., niezależnie od ewentualnego naruszenia przez załadowcę. Użycie legalnej wagi z ważnym świadectwem legalizacji uznaje się za prawidłowe dowodowo.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że zniesienie wyodrębnienia podmiotów leczniczych do leczenia COVID-19 nie znosi zobowiązania organów do procedowania w sprawie warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza na mocy pozytywnych decyzji Ministra Zdrowia.

Zgłoszenie znaku towarowego FASTPLAST dokonane przez stronę skarżącą przed Urzędem Patentowym RP zostało uznane za dokonane w złej wierze, co stanowiło wystarczającą przesłankę do unieważnienia prawa ochronnego na ten znak. Skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja wydana przez starostę o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych jest rażącym naruszeniem prawa, potwierdzając tym samym wyrok sądu niższej instancji i odrzucając skargę kasacyjną spółki.

Umowy zawarte przez S. w K. z wykładowcami oparte były na świadczeniu usług, stąd zobowiązanie do ubezpieczenia zdrowotnego, wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e u.ś.o.z., było zasadne.

Interes prawny w postępowaniu administracyjnym musi opierać się na konkretnym przepisie prawa materialnego, a jego brak wyklucza status strony. Postępowania dotyczące weryfikacji jakości produktów leczniczych mogą być inicjowane wyłącznie z urzędu przez właściwe organy.

Przewlekłość postępowania administracyjnego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sprawie oferty ramowej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na opieszałość i brak działań we wskazanych terminach (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Prawomocny wyrok sądu karnego, wskazujący na popełnienie przestępstw przez diagnostę, stanowi wystarczającą przesłankę dla organu administracyjnego do cofnięcia uprawnień zawodowych, zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przy uwzględnieniu jego prewencyjnego charakteru.

NSA uchylił wyrok WSA uznając go za naruszający przepisy proceduralne, w tym z art. 141 § 4 p.p.s.a., co miało znaczący wpływ na wynik sprawy, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Skarga kasacyjna nie spełniała wymagań formalnych i nie wykazała błędów proceduralnych ani merytorycznych w rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji. Klasyfikacja taryfowa uznana przez WSA jest zgodna z przepisami prawa celnego. Skarga oddalona.

W przypadku programów wieloletnich terminem maksymalnym dla ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków jest 8-letni okres wynikający z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95. Przerwanie biegu następuje poprzez akty powiadomione stronom.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona z powodu braku wykazania usprawiedliwionych podstaw w zakresie naruszeń prawa materialnego i proceduralnego. Zaskarżony wyrok WSA został uznany za prawidłowy.

Skarga kasacyjna dotycząca klasyfikacji taryfowej importowanych towarów oraz związanej z nią kwoty podatku VAT i długu celnego, złożona przez A sp. z o.o., została oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach.

Wezwanie do zmiany wniosku złożonego w konkursie publicznym, wystosowane przez organ administracyjny, nie jest czynnością podlegającą kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie konkretyzuje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Opóźnienie lotu, będące wynikiem zarówno nadzwyczajnych okoliczności, jak i zwykłych usterek, nie obliguje przewoźnika lotniczego do wypłaty odszkodowania, gdy czas opóźnienia spowodowany zwykłymi usterkami nie przekracza minimalnego progu określonego w art. 7 rozporządzenia 261/2004.

NSA uchylając wyrok WSA w Warszawie, uznał konieczność ponownego rozpoznania sprawy z uwagi na zarzucane naruszenia proceduralne i niewystarczającą ocenę materialnoprawną dotyczącą przedawnienia zobowiązania zwrotu dofinansowania unijnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie zobowiązania do zwrotu środków z umowy o dofinansowanie projektu z powodu nieprawidłowego dokumentowania rozeznania rynku i płatności gotówkowych, skutkującego potencjalną szkodą dla budżetu UE.