Art. 61 ust. 3 upzp umożliwia wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla instalacji OZE bez konieczności spełniania wymogów dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, niezależnie od ich mocy. NSA oddala skargę kasacyjną, potwierdzając wyłączenie tych norm dla OZE.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości należy uwzględniać przeznaczenie określone w każdym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 roku, co oznacza zarówno dawny plan ogólny, jak i szczegółowy. Ograniczenia wynikające wyłącznie z faktycznego sposobu użytkowania są niezgodne z konstytucyjnymi zasadami ochrony własności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu musi obejmować plany ogólne uchwalone przed 1995 r., stosując interpretację prokonstytucyjną, zachowującą ciągłość planistyczną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obejmuje zarówno plany szczegółowe, jak i ogólne sprzed 1995 r. Oparcie wyceny nieruchomości na przeznaczeniu w dawnym planie ogólnym jest zatem uzasadnione.

Skarga kasacyjna nie uwzględniona; brak naruszenia przepisów prawa przez WSA w Warszawie w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja o nakazie rozbiórki całości obiektu w przypadku kontynuacji budowy mimo jej wstrzymania na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest prawidłowa i zgodna z art. 49e pkt 6 tej ustawy.

Wnioskodawca żądający informacji przetworzonej musi wykazać szczególną istotność dla interesu publicznego oraz zdolność do wykorzystania informacji dla dobra ogółu; brak wykazania tych przesłanek uzasadnia odmowę udostępnienia informacji.

Informacja publiczna przetworzona podlega udostępnieniu, gdy wnioskodawca wykaże szczególnie istotny interes publiczny oraz możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu.

Wersje robocze projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią informacje publiczne podlegające udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o ile nie są wyłączone innymi, szczególnymi przepisami prawa.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy stosują się do wszystkich cudzoziemców, nie tylko obywateli Ukrainy. Ich przedłużone obowiązywanie po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności, sankcjonując obowiązek badania skarg na bezczynność organów administracji po tej dacie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w razie braku definicji legalnej w prawie, pojęcia z przepisów należy odczytywać według ich potocznego znaczenia. Odmowa wydania zaświadczenia funkcjonariuszowi musi opierać się na pełnej, zgodnej z przepisami wykładni, a nie wewnętrznych normach administracyjnych.

Informacja publiczna przetworzona podlega udostępnieniu tylko w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi wykazać istnienie tej przesłanki.

Z wykładni art. 176 u.g.n. nie wynika obligatoryjny obowiązek wyłączenia na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. rzeczoznawcy majątkowego od ponownego opracowania operatu szacunkowego w postępowaniu administracyjnym, jakie toczy się w związku z zakwestionowaniem przez organ odwoławczy lub sąd, operatu szacunkowego sporządzonego przez tegoż rzeczoznawcę w postępowaniu, którre zakończone zostało uchyloną

Wydanie zaświadczenia potwierdzającego służbę funkcjonariusza Policji w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu wymaga istnienia jednoznacznych dowodów w dostępnej dokumentacji; w ich braku odmowa wydania takiego dokumentu jest prawidłowa.

Obustronny niedosłuch dla tonów wysokich, niezależnie od jego wielkości, jest podstawą do uznania niezdolności do służby w Służbie Ochrony Państwa, zgodnie z § 20 pkt 2 załącznika do rozporządzenia MSWiA.

Bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej może być stwierdzona mimo podjęcia działań po wniesieniu skargi, jeśli nie dochowano ustawowych terminów. Jednakże, bezczynność ta nie zawsze musi oznaczać rażące naruszenie prawa.

Przedsięwzięte przez gminę Mińsk Mazowiecki plany zagospodarowania przestrzennego, w tym wykorzystanie działki skarżących pod drogę publiczną, mieszczą się w granicach władztwa planistycznego i nie naruszają zasad sporządzania planów przestrzennych, nie wymagając stwierdzenia nieważności uchwały.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak możliwości łącznego spełnienia warunków ustawowych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy na podzielonej działce w obszarze bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.