Plan miejscowy nie może uniemożliwiać realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, które wyłączają stosowanie przeszkadzających ustaleń planu.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego: skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych, inwestycja zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a skarga kasacyjna wadliwa proceduralnie.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia zasad konstytucyjnych i planistycznych przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając dominację interesu publicznego jako podstawę ograniczenia prawa własności.

Skarga kasacyjna na postanowienie utrzymujące w mocy zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jest bezzasadna, jeśli skoncentrowane zostały one na zarzutach wykraczających poza przedmiot i zakres kontroli pierwszej instancji, a zmiany podmiotowe nie wpływają na legalność dotychczasowych rozstrzygnięć.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 października 2020 r., wydana w postępowaniu legalizacyjnym, nie narusza rażąco prawa i może stanowić o podstawie prawnej wykonania obowiązków budowlanych. Decyzję tę należy traktować jako równoważnik pozwolenia na użytkowanie, co uzasadnia brak konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości według art. 37 ust. 1 upzp należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego charakter ogólny czy szczegółowy.

Nieruchomości objęte ogólnymi planami zagospodarowania przed 1995 r. winny być uwzględniane przy ocenie wzrostu wartości; państwo nie może ograniczać ochrony jedynie do dawnych planów szczegółowych. Wykładnia powinna być prokonstytucyjna, obejmująca każdy plan miejscowy sprzed 1995 r.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego klasyfikację jako ogólny lub szczegółowy.

Uchwały planistyczne, bez względu na ich ogólny czy szczegółowy charakter, uchwalone przed 1 stycznia 1995 r., są właściwym punktem odniesienia przy obliczaniu wzrostu wartości nieruchomości (art. 37 ust. 1 upzp) na podstawie wykładni prokonstytucyjnej.

Dla potrzeb ustalania wzrostu wartości nieruchomości, na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie terenu według wszystkich planów miejscowych uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., zarówno ogólnych, jak i szczegółowych, w kontekście prokonstytucyjnej wykładni.

W sytuacji braku odnalezienia dokumentów potwierdzających wypłatę odszkodowania za wywłaszczenie, nie można domniemywać braku tej wypłaty, jeżeli organ administracyjny postępowanie dowodowe przeprowadził w sposób wszechstronny, a strona nie dostarczyła przeciwnych dowodów.