Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zasadność zaskarżenia, uchylił wyrok WSA, wskazując na uzasadnione przesłanki zawieszenia terminu przedawnienia obejmującego I. S.A. oraz dopuszczalność wykorzystania dowodów z podsłuchów.

Rozpoznając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja organu podatkowego oraz wyrok WSA oddalający skargę były zasadne. Podstawowym kryterium oceny była prawna i faktyczna analiza miejsca prowadzenia działalności przez E. Ltd i jego znaczenie dla opodatkowania w Polsce.

Przywrócenie terminu w postępowaniu podatkowym może nastąpić jedynie wówczas, gdy podatnik uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminowi, przy czym ciężar tego uprawdopodobnienia spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy.

Wszczęcie postępowania karno-skarbowego może skutkować zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego tylko wtedy, gdy wynika z rzeczywistych przesłanek faktycznych wskazujących na podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, a nie stanowi środka instrumentalnego zmierzającego wyłącznie do wstrzymania biegu terminu przedawnienia.

Postanowienie sądu potwierdzające fałszywość dowodu, nawet przy niewykryciu sprawcy, wystarcza do wznowienia postępowania podatkowego, jeśli fałszywy dowód był podstawą ustalenia istotnych okoliczności faktycznych.

W sytuacji, gdy wobec podatnika toczy się postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności, a podatnik nie posiada odpowiedniego majątku zabezpieczającego długi, nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest prawnie uzasadnione.

Skarga kasacyjna, oparta na wadliwym przedstawieniu naruszeń proceduralnych i materialnoprawnych oraz nieuzasadnionych zarzutach, nie może zostać uwzględniona, gdyż nie spełnia wymogów formalnych i nie wykazuje wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania.

Podatnik świadczący usługi hotelarskie ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupionych usług gastronomicznych, jeżeli usługi te są nabywane w celu ich odsprzedaży klientom i pozostają w ścisłym związku z działalnością gospodarczą.

Dobrowolny charakter poniesienia wydatku nie wyłącza możliwości uznania go za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli jego poniesienie służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów podatnika.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje podatnikowi, który nabywa towary w ramach łańcucha dostaw dotkniętego oszustwem podatkowym, jeżeli wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w transakcji związanej z tym oszustwem; obowiązek ten nie może zostać zniesiony przez formalną weryfikację kontrahentów.

Decyzja o nałożeniu dodatkowego zobowiązania podatkowego w sprawie VAT musi uwzględniać, czy działania podatnika wskazują na oszustwo podatkowe oraz być zgodna z zasadą proporcjonalności i neutralności VAT; brak tych czynników stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji.

Decyzji nieostatecznej można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeśli istnieją przesłanki potwierdzające zagrożenie niewykonania zobowiązania podatkowego, w tym brak zabezpieczenia w postaci majątku i toczące się postępowanie egzekucyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykorzystywanie nierzetelnych faktur, niezwiązanych z rzeczywistymi transakcjami, nie uprawnia do odliczenia VAT, niezależnie od dodatkowych zarzutów proceduralnych strony skarżącej.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 1068/22, oddalający skargę kasacyjną w sprawie podatku dochodowego za 2005 r.; ustalono, że przychody uzyskane w wyniku czynów przestępczych dotyczą roku 2004 i nie stanowią podstawy podatkowej dla roku 2005.

Sąd może uznać za zasadny wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli strona powzięła wiadomość o istnieniu decyzji w sposób pozwalający na jej identyfikację, a niespełnienie formalnych przesłanek uzasadnia odmowę wznowienia takiego postępowania.

Decyzja organu podatkowego o zabezpieczeniu zobowiązania na mocy art. 33 Ordynacji podatkowej narusza w sposób rażący prawo, gdy wydana została bez dostatecznego uzasadnienia i wbrew wcześniejszym wyrokom sądowym, które wiążą organ w zakresie oceny prawnej.