Bezczynność organu administracyjnego w udostępnieniu informacji publicznej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli opóźnienie wystąpiło w ograniczonym zakresie i brak było dodatkowych przesłanek rażącego naruszenia, jak znaczne opóźnienie czy złej woli organu.

Dla zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji wystarczające jest sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, niezależnie od jego ogłoszenia, respektując odmienność regulacji prawa administracyjnego od procesu karnego.

Od organu administracji oczekuje się wykonania wyroku sądu poprzez udostępnienie informacji publicznej bądź wydanie decyzji o odmowie w ramach nadużycia prawa, co nie zostało uczynione, skutkując oddaleniem skarg kasacyjnych.

Decyzja Ministra Klimatu i Środowiska o odmowie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na podstawie trzykrotnego wymierzenia kar pieniężnych, uwzględniając późniejsze uchylenie tych kar, narusza zasadę proporcjonalności i zaufania obywateli do prawa.

Wydalenie ze służby funkcjonariusza Policji uzasadnione jest umyślnym naruszeniem przepisów dyscyplinarnych przez niezasadne użycie środków przymusu oraz fałszowanie przebiegu zdarzeń, co czyni działanie niezgodne z przepisami ustawy o Policji.

Zatarcie kary dyscyplinarnej skutkujące jej niebyłością uniemożliwia obniżenie nagrody rocznej policjantowi. Uproszczone orzeczenie dyscyplinarne bez wszczęcia formalnego postępowania nie uprawnia do obniżenia nagrody rocznej na podstawie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.