Podjęcie uchwały zaliczającej drogi do kategorii gminnych wymaga precyzyjnego oznaczenia jej przebiegu oraz posiadania prawa własności do gruntów. Uchwała naruszająca te zasady jest nieważna.

Dla przyznania stypendium sportowego olimpijskiego, osiągnięcia muszą być uzyskane w konkurencjach lub dyscyplinach objętych programem Igrzysk Paraolimpijskich, co wyklucza inne zawody, nawet jeśli są określane jako "Igrzyska".

Decyzja administracyjna o zajęciu pasa drogowego nie podlega uchyleniu na podstawie art. 162 § 2 k.p.a., jeśli zawarte w niej wytyczne nie stanowią zlecenia administracyjnego zdefiniowanego prawnie i nie są indywidualizowane w kontekście adresata decyzji.

Decyzja Prezesa ULC była zgodna z prawem, a umorzenie postępowania było zasadne z uwagi na brak formalnej skuteczności reklamacji oraz równoległe postępowania sądowe dotyczące tych samych roszczeń.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie może różnicować stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na podstawie kryteriów nieprzewidzianych w ustawie o drogach publicznych, co skutkuje nieważnością takich regulacji.

Prezydent Miasta Nowego Sącza nie wykazał błędów proceduralnych ani merytorycznych w zarządzeniu Wojewody Małopolskiego dotyczącym zmiany organizacji ruchu drogowego. Decyzja o nałożeniu ograniczeń została uznana za zgodną z interesem ogólnospołecznym, a skarga kasacyjna oddalona.

Sankcja cofnięcia uprawnień diagnosty za wykroczenia z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. wymaga ścisłego stosowania w przypadku stwierdzenia niezgodnego z przepisami wykonania badań technicznych pojazdów, nawet bez rozważenia stopnia naruszenia.

NSA oddala skargę kasacyjną C. Sp. z o.o. w sprawie o zajęcie pasa drogowego, uznaje działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za zgodne z zaleceniami wcześniejszych orzeczeń, a zgromadzony materiał dowodowy - za wystarczający.

Różnicowanie przez Radę Gminy stawek opłat za zajęcie pasa drogowego według położenia na obszarze zabudowanym i niezabudowanym, przekracza kompetencje ustawowe określone w art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych i jest niezgodne z prawem.

W związku z błędnym uznaniem przez WSA związania oceną prawną z wcześniejszej sprawy, istnieją podstawy do uchylenia wyroku tego sądu i rozpoznania sprawy w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny.

Zarządzenie Burmistrza Miasta T. nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. w części obejmującej działkę nr [...] w przebiegu drogi stanowiącej ul. [...] w T. zostało wydane z naruszeniem prawa i jest nieważne, gdyż nie znajduje podstaw w ustawach o samorządzie gminnym i drogach publicznych do regulowania praw do prywatnych gruntów.

Sprzeciw dotyczący zgłoszenia znaku NIVELIUM jest zasadny, gdyż podobieństwo do znaku NIVEA prowadzi do ryzyka nienależnej korzyści i szkody dla renomy i charakteru odróżniającego wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych B. AG.