Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nałożenie kary na przewoźnika zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy SENT jest prawidłowe, a przepis ten nie dopuszcza miarkowania kary w oparciu o art. 189d k.p.a., wyłączając jego zastosowanie. Zasada proporcjonalności jest realizowana według mechanizmów przewidzianych w ustawie SENT.

Przesłanki podmiotowe i przedmiotowe oraz brak nowych okoliczności uniemożliwiają wznowienie postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej rozstrzygniętej w 2010 roku.

Decyzja nakazująca zaprzestanie działalności gospodarczej na podstawie art. 27 ust. 2 u.p.i.s. była bezpodstawna, gdyż nie spełniono wymagań określonych przepisami prawa, naruszając tym samym zasady konstytucyjne wolności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wymaga, aby organ II instancji nie zastępował organu I instancji w ustalaniu faktów. Organ I instancji musi kompleksowo wyjaśniać istotne okoliczności faktyczne, decydujące o zasadności nałożenia kary zgodnie z prawem materialnym.

Umowy o świadczenie usług pomiędzy F. S.A. a P.P., objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, nie były umowami o dzieło, lecz umowami o starannym działaniu, stąd decyzja organu NFZ była zgodna z prawem.

Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem cieśni nadgarstka a pracą zawodową skarżącej nie mają podstaw, gdyż udowodnione jest istnienie pozazawodowych przyczyn schorzeń, co skutkuje oddaleniem skargi.

W postępowaniu administracyjnym nie można ponownie badać tej samej sprawy zakończonej prawomocną decyzją ostateczną, jeśli nie zaistniały nowe okoliczności mogące wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak nowych istotnych okoliczności prawnych lub faktycznych wyklucza zmianę uprzednio prawomocnie zakończonego postępowania dotyczącego podejrzenia choroby zawodowej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Obowiązek poddania małoletnich dzieci szczepieniom ochronnym posiada konstytucyjne i ustawowe umocowanie, a jego egzekucja realizuje cele ochrony zdrowia publicznego i zwalczania chorób zakaźnych, mimo potencjalnych niedoskonałości formy prawnej jego regulacji.

Ocena prawna i wskazania sądu wyrażone w orzeczeniu wiążą organy w sprawie, a ich niedochowanie stanowi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a., co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w przypadku niewykonania wiążących wytycznych sądu dotyczących oceny dowodów i wymiaru kary.

Roszczenie przedsiębiorcy o uchylenie wyroku oraz decyzji nakładającej karę pieniężną było zasadne, ze względu na niekonstytucyjny charakter przepisów będących podstawą nałożonych ograniczeń, które muszą mieć umocowanie ustawowe.

Podmiot faktycznie organizujący przewóz i dysponujący towarem jako właściciel, nawet przy incydentalnym przewozie, ma obowiązek zgłoszenia w systemie SENT. Niewykonanie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Choroba zawodowa musi być rozpoznana na podstawie wykazu, stwierdzona orzeczeniem lekarskim i powiązana z narażeniem zawodowym o wysokim prawdopodobieństwie, co w analizowanej sprawie zostało prawidłowo wykazane.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w braku nowej, istotnej dla istoty sprawy okoliczności, umorzenie ponownie wszczętego postępowania opartego na tożsamym przedmiocie i faktycznych przesłankach, jest zgodne z art. 105 § 1 k.p.a., wykluczając jakiekolwiek nowe rozstrzygnięcie.

W przypadku stwierdzenia niezgodności jakości paliwa z wymogami prawnymi, właściwy organ ma obowiązek nałożenia kosztów badań na przedsiębiorcę, a wynik badań pełni rolę opinii biegłego, której prawidłowość musi być wykazana kontrdowodami, aby zakwestonować nałożony obowiązek.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność administracyjną za brak nadzoru nad aktualnością badań technicznych pojazdów wykorzystywanych w przewozie, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie art. 92c u.t.d., chyba że dowiedzie braku wpływu na naruszenie.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że stwierdzenie choroby zawodowej można oprzeć na wysokiej prawdopodobności związku między sposobem wykonywania pracy a chorobą, zgodnie z art. 235¹ k.p., odrzucając konieczność wykluczenia wszystkich pozawywiadowczych przyczyn schorzenia.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego, wynikającego z mocy prawa, jest zgodne z prawem, a skarga kasacyjna przy podważaniu obowiązku szczepienia nie może kwestionować nałożonej grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie kasacyjnej T. S.A. przeciwko decyzji KNF, potwierdza prawidłowość nałożenia kary pieniężnej z uwagi na brak efektywnego systemu zarządzania ryzykiem ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego, zgodnie z przepisami ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Obowiązek poddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest wymagalny, gdy lekarz w badaniu kwalifikacyjnym nie stwierdzi przeciwwskazań, a doręczenie upomnienia przedegzekucyjnego spełnia wymagania prawne, nawet jeśli brak wpisania numeru PESEL zobowiązanego jest formalnością fakultatywną.

Nagła choroba kierowcy wykonującego przewóz drogowy nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenie przepisów transportowych, jeżeli przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności mógł uniknąć naruszenia. Okoliczności sprawy muszą obiektywnie wykluczać możliwość zapobieżenia naruszeniu.

Sprzeciw przedsiębiorcy wobec czynności kontrolnych, wniesiony po zakończeniu kontroli, staje się bezprzedmiotowy i nie skutkuje wstrzymaniem kontroli, co uzasadnia umorzenie postępowania wszczętego takim sprzeciwem.