Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia biegłego sądowego z funkcji wymaga szczegółowego i należycie uzasadnionego wykazania braku interesu społecznego. Brak właściwej analizy i wyjaśnienia okoliczności stanowi naruszenie zasad postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji publicznej prawidłowo dokonały oceny stanu faktycznego oraz spełnienia kryteriów formalnych przy cofnięciu uznania organizacji producentów. Skarga kasacyjna nie została uwzględniona, wobec braku naruszeń prawa materialnego ani proceduralnego.

Podmiot prowadzący działalność oświatową, wyłączoną z definicji działalności gospodarczej, nie może być pozbawiony dostępu do świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, kiedy w praktyce prowadzi działalność zarobkową zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19, co wymaga formalnej i merytorycznej oceny przez organ administracyjny.

Decyzja Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza prawo organizacji społecznej do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym jako strony, jeżeli działa w interesie społecznym, co wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając decyzję umarzającą postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie braku spełnienia warunków przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, uznając, że ciężar dowodu spoczywa na stronie ubiegającej się o płatność, która nie wykazała spełnienia wymaganych norm.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest wymagalny na mocy przepisów prawa, a brak zaświadczenia o przeciwwskazaniach zdrowotnych do szczepień nie zwalnia z tego obowiązku. Zarzuty proceduralne dotyczące doręczenia upomnień nie wpływają na jego wymagalność.

Rozstrzygnięcie jest wynikiem uzasadnionej odmowy wypłaty dotacji celowej z powodu uchybienia terminowi składania wniosków, zgodnie z zasadami ustalania określonymi w uchwale organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.

NSA uchylił wyrok WSA, wskazując na niespełnienie unijnych kryteriów uznania organizacji producentów. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania z uwzględnieniem przepisów prawa UE dotyczących scentralizowanej księgowości i aktualnych danych.

Termin do dokonania zwrotu środków z dofinansowania UE jest materialnoprawny i nie podlega przywróceniu na podstawie art. 58 k.p.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. było prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego miało charakter oczywisty, lecz nie rażący, wykluczając stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Obowiązek szczepień ochronnych dzieci jest bezpośrednio wykonalny i może być egzekwowany administracyjnie, przy braku przeciwwskazań medycznych, a postępowanie egzekucyjne w tym zakresie jest zgodne z prawem, gdy naruszeń proceduralnych nie stwierdzono.

Stwierdzenie rażącego naruszenia przepisów o rejestracji pojazdu importowanego wymaga wykazania, iż naruszenie prawa wywołuje skutki społeczno-gospodarcze, niezgodne z zasadami państwa prawa. Oczywiste naruszenie nie zawsze jest tożsame z rażącym.

Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie wyłącza możliwości nałożenia kary za stwierdzone naruszenia wynikające z różnych przepisów załączników nr 3 i nr 4, chyba że jedno naruszenie obejmuje drugie. Nałożenie kar za różne podstawy prawne jest dopuszczalne, gdy naruszenia te są różne.

Nałożenie na B. Sp. z o.o. kary pieniężnej za naruszenie obowiązków ustawy SENT jest zgodne z prawem; brak przesłanek do odstąpienia od kary. Organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepisy postępowania i prawa materialnego.

Zespół cieśni nadgarstka może być uznany za chorobę zawodową, jeżeli występuje związek przyczynowo-skutkowy z narażeniem zawodowym, a ustalenia te opierają się na rzetelnie zgromadzonym materiale dowodowym, w tym na opiniach medycznych potwierdzających takie okoliczności.

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie ograniczeń covidowych była nieważna z uwagi na brak właściwej ustawowej podstawy prawnej, co skutkowało jej uchyleniem zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz zasadą bezwzględnej wyłączności ustawy w dziedzinie przepisów represyjnych.