Art. 67a § 1 pkt 3 O.p. odwołuje się do pojęcia ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego, które wymagają rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i życiowej podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że w sytuacji braku dowodów na samoistne posiadanie przez inny podmiot niż właściciele, to na właścicielach ciąży obowiązek podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. przez niewyznaczenie terminu na zapoznanie z aktami, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, uzasadniając prawomocność decyzji o opodatkowaniu gruntów powiązanych z działalnością gospodarczą.

Odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowej jest zasadne, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności oraz przypuszczenie, że działania podmiotu mają na celu wyłącznie skorzystanie z ulg podatkowych, co sprzeczne jest z celem przepisów.

Pojęcia ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o finansach publicznych, wymagają każdorazowo wnikliwej analizy okoliczności faktycznych sprawy, przy uwzględnieniu zarówno sytuacji życiowej zobowiązanego, jak i racjonalności dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, stanowiący podstawę opisu i oszacowania nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym, podlega ocenie organów administracyjnych wyłącznie w zakresie formalnym, bez ingerencji w kwestie merytoryczne i metodologiczne, i w przypadku braku oczywistych błędów nie może być skutecznie podważany przez organy lub sądy administracyjne.

Odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowych wobec spółki z siedzibą w Szwajcarii jest uzasadniona w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do rzeczywistego właściciela odsetek oraz istnienia przesłanek unikania opodatkowania, zgodnie z art. 26b ust. 3 u.p.d.o.p.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podwyższoną stawką podatku od nieruchomości, jeśli stanowią część przedsiębiorstwa przeznaczoną do działalności gospodarczej.

Powierzchnię użytkową budynku, stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, należy ustalać z uwzględnieniem powierzchni wszystkich kondygnacji o różnych wysokościach, z zastosowaniem procentowych przeliczników przewidzianych w art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych może zostać wszczęte na podstawie nieostatecznej decyzji podatkowej bez rygoru natychmiastowej wykonalności, o ile spełnione są przesłanki z art. 154 u.p.e.a. Zabezpieczenie dotyczy obowiązków niewymagalnych, będąc formą ochrony przed ryzykiem udaremnienia przyszłej egzekucji.

Organ podatkowy nie jest uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnej w zakresie objętym wiążącą informacją stawkową, w tym dotyczącej usługi złożonej i stawki VAT, co potwierdza niewłaściwość przyjętej przez skarżącego formy wniosku.

Transakcje udokumentowane fakturami E. sp. z o.o. nie mogą być podstawą do odliczenia podatku naliczonego przez skarżącą, gdyż nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a skarżąca nie dochowała należytej staranności w ich weryfikacji.