NSA uchylił wyrok WSA, wskazując na nieadekwatne uzasadnienie i brak analizy zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy pod kątem zgodności z prawem, oraz odrzucił skargę kasacyjną Fundacji I. z racji braku legitymacji prawnej.

Działanie przewoźnika świadczącego okazjonalny przewóz osób aplikacją mobilną, pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. (NSA, wyrok z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II OSK [...])

Dla nałożenia kary pieniężnej za przewóz okazjonalny niezgłoszonym pojazdem nie jest wymagane, aby strona była przedsiębiorcą. Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych podlega sankcjom na gruncie ustawy o transporcie drogowym.

Sąd uznał, że skarga kasacyjna nie wykazała istotnych naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby wpłynąć na zaskarżony wyrok, i potwierdził zasadność nałożenia opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez koncesji.

Kara pieniężna nałożona za każde niezależne naruszenie przepisów o transporcie drogowym opisana w różnych załącznikach do ustawy jest dopuszczalna, gdy te naruszenia nie stanowią jednego czynu w rozumieniu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, w szczególności wynikających z art. 18 ustawy o transporcie drogowym, uzasadnia nałożenie kary, gdy przewóz osób zamawiany jest za pomocą aplikacji mobilnej. Utrzymanie decyzji administracyjnej przez sąd I i II instancji jest prawidłowe, nawet przy uznaniu, że aplikacja nie została szczegółowo wyjaśniona w decyzji

Decyzja organu administracyjnego o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym była prawidłowa i zgodna z prawem, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie odmowy przyznania pomocy unijnej, uznając kwalifikację działalności jako rolniczą i potwierdzając ustalenia organu co do wielkości ekonomicznej gospodarstwa przekraczającej progi wsparcia.

Zastosowanie Taryfikatora oraz nałożenie korekty finansowej od G. Sp. z o.o. były zasadne, a związanie wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłączało możliwość odmiennej oceny prawnej w tej kwestii.

Nieosiągnięcie co najmniej 50% założonych wskaźników projektu unijnego wymaga zwrotu całego dofinansowania, mimo zarzutów o niemożności realizacji celów zewnętrznych, takich jak pandemia COVID-19.

Negatywna ocena wniosku o dofinansowanie projektu, podtrzymana przez organy administracji oraz WSA, jest zgodna z prawem, gdyż postępowanie w zakresie wyboru projektów było przeprowadzone w sposób rzetelny i bezstronny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując na niewystarczające i nieprawidłowo sformułowane podstawy kasacyjne, co uniemożliwiło sądowi merytoryczną kontrolę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Sąd administracyjny uznaje, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadnione, gdy spełnione są przesłanki z art. 239b Ordynacji podatkowej, w tym krótkiego okresu do przedawnienia zobowiązania i uprawdopodobnienia jego niewykonania.

Beneficjent środków unijnych wykonujący zadania niezgodne z przywróconym po pandemii zakresem projektu musi zwrócić środki, których wydatki nie są zgodne z pierwotnym przeznaczeniem ani racjonalnością administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji administracyjnych w sprawach o nienależnie pobrane środki finansowe, nie stwierdzając występowania podstaw do nieważności tych aktów administracyjnych.