Podświetlenie wewnątrz urządzenia reklamowego nie może być automatycznie kwalifikowane jako projekcja świetlna zabroniona według uchwały krajobrazowej. Sądy muszą precyzyjniej uzasadniać zgodność takiej instalacji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dopuszczalne jest zawężające traktowanie pojęcia "tablica reklamowa" w sytuacjach, gdy powierzchnia nośnika nie jest płaska, co wyklucza nałożenie kary pieniężnej zgodnie z uchwałą krajobrazową Miasta Krakowa. Decyzja administracyjna zwalniająca zgłoszenie z odniesienia do planu miejscowego eliminuje dalsze sprzeczne oceny organów.

Na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wykonanie robót budowlanych wymaga uzyskania formalnego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Opinia konserwatora nie jest wystarczająca, jeżeli nie odnosi się do całego obszaru inwestycji.

Za niezasadne uznano twierdzenie, że bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego miała rażący charakter, oraz że zachodzi potrzeba dyscyplinowania organu poprzez przyznanie skarżącemu dodatkowej sumy pieniężnej. Bezczynność wynikała z błędnego rozciągnięcia obowiązków, a nie z zamierzonego naruszenia prawa.

Skarga kasacyjna D. K. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego została oddalona. Dorobek naukowy skarżącej uznano za niewystarczający do spełnienia wymogów znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej.

Podświetlenie urządzenia reklamowego nie może być kwalifikowane jako projekcja świetlna na podstawie zapisów uchwały krajobrazowej, jeśli nie wynika to ściśle z jej brzmienia, a ograniczeń dla reklam nie można rozszerzać poza przepisy prawa miejscowego.

Rada Miejska jest uprawniona do określenia zadań przekazanych do realizacji przez Centrum Usług Społecznych już na etapie uchwały o jego utworzeniu, co nie wyklucza późniejszego nadania statutu uwzględniającego te zadania, zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych i ustawy o realizowaniu usług społecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak podstaw uznania naruszenia prawa materialnego lub procesowego istotnego dla wyniku sprawy; skarżący nie wykazali, iż ich wnioski o dostęp do danych osobowych mogły być zakwalifikowane zgodnie z art. 15 RODO.