Uchwała Rady Miejskiej w W. nr [...] z [...] stycznia 2023 r. została słusznie uznana za nieważną z uwagi na istotne naruszenie prawa, polegające na niewłaściwym określeniu zasad i kwot diet dla radnych bez wskazania bazowej kwoty oraz nieadekwatnego związania diet z faktyczną aktywnością mandatową radnych.

Skarga kasacyjna Gminy Miasto Rzeszów zostaje oddalona, gdyż decyzja zwrotowa dotycząca wywłaszczonych działek była zasadna, a pismo M.P. z dnia 12 września 2018 r. uznaje się za skuteczny wniosek o zwrot nieruchomości. Orzeczenie potwierdza obowiązek organu do właściwego rozpoznania intencji stron w postępowaniu zwrotowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umorzenie postępowania stwierdzającego nieważność decyzji wywłaszczeniowej po 30 latach od jej doręczenia było zgodne z nowelizacją KPA. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące procesowego i materialnprawnego naruszenia uznano za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, utrzymując stanowisko, że kary za niewykonanie obowiązków recyklingowych nałożone na podstawie art. 9g i 9x u.c.p.g. są zgodne z prawem. Sankcje administracyjne są wymierzane obiektywnie, niezależnie od subiektywnych wyzwań podmiotu obowiązanego.

NSA stwierdza, iż w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych, pojęcie "członka rodziny" w kontekście przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego UE należy interpretować zgodnie z prawem krajowym. Biologiczny ojciec dziecka, niezamieszkujący z rodziną i nieuczestniczący w jej życiu, nie stanowi członka rodziny w rozumieniu polskich przepisów o świadczeniach rodzinnych.

Skarga kasacyjna G.W. na wyrok WSA w Łodzi, dotycząca decyzji odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, została oddalona. Sformułowanie zarzutów skargi nie wykazało błędnej wykładni prawa materialnego, wskazując jedynie na kwestionowanie ustaleń faktycznych.

Dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane decydujące jest, czy świadczeniobiorca był skutecznie pouczony o konieczności zgłoszenia zmian wpływających na prawo do świadczeń, a w przypadku wątpliwości na gruncie przepisów uCOVID-19, zwrot nie może być wymagany przy braku jednoznacznego pouczenia.

Stan prawny nieruchomości decydujący o komunalizacji z dniem 27 maja 1990 r. wymaga udokumentowania zarządu (użytkowania) na podstawie decyzji administracyjnej lub umowy. Brak takich dokumentów w przypadku mienia państwowego zarządzanego przed 1990 r. skutkuje komunalizacją na rzecz właściwej gminy.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że sądy administracyjne oraz organy są uprawnione do merytorycznej oceny w zakresie formalnym dowodów, takich jak operaty szacunkowe, jeśli zawierają rażące błędy wpływające na ich wartość dowodową.

Operat szacunkowy jako jedyna podstawa ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość może być kwestionowany wyłącznie poprzez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, nie zaś przez sądy administracyjne.

Nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeśli brak dowodu przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zobowiązania alimentacyjne innych osób nie naruszają zasad przyznawania świadczenia.

Oddalenie skargi na podstawie art. 184 p.p.s.a. Uzyskanie odszkodowania na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymaga istnienia innych obowiązujących przepisów prawnych przewidujących prawo do rekompensaty. Brak takich przepisów wyklucza możliwość dochodzenia roszczenia w postępowaniu administracyjnym.

Nie można odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na równolegle toczące się postępowanie przed innym, niewłaściwym organem, gdy nie zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, w szczególności tożsamość organu prowadzącego postępowanie.

Rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodjęcie musi być ściśle związane z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, decydując o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego. Wcześniejsza bierność zawodowa nie determinuje automatycznej odmowy świadczenia (art. 17 ust. 1 u.ś.r.).

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiająca stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji, nie narusza prawa w sposób kwalifikowany. Skarżący nie przedstawili wymaganych przesłanek, które mogłyby podważyć legalność decyzji wydanej w trybie nadzoru administracyjnego.