Decyzja Wojewody Mazowieckiego o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała rażąco prawa i była prawidłowo uzasadniona. NSA nie stwierdził podstaw do jej nieważności ani uchylenia poprzednich decyzji.

Zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy, działając w ramach władztwa planistycznego, może wprowadzać zasady ochrony środowiska, o ile nie przekracza granic proporcjonalności i racjonalnej gospodarki przestrzennej.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że przepisy specustawy ukraińskiej mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, a przewlekłość postępowania w sprawie pobytowej ofensywnej była uzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok, wskazując, że kwalifikacja inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ponownego zbadania z uwzględnieniem wymagań prawnych dotyczących analiz pola elektromagnetycznego anten.

NSA podtrzymuje ustalenia, że przewlekłość postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach przez Prezydenta Miasta L. wystąpiła, jednak nie dokonuje jej kwalifikacji jako rażącego naruszenia prawa, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej L. sp. z o.o.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2026 roku oddala skargę kasacyjną, uznając, że wypłata odszkodowania została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a procedura administracyjna pozostała nienaruszona. Tym samym waloryzacja odszkodowania jest bezpodstawna.

Podmiot wpisany do rejestru przedsiębiorców w zakresie odbierania odpadów komunalnych, mimo braku faktycznej działalności odbiorczej, jest zobowiązany do składania sprawozdań, w tym zerowych. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.

W przypadku wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej organ jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej odmownej, jeżeli nie wykazano szczególnego interesu publicznego, a nie do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Niewykonanie działań kontrolnych w terminie może być sanowane ich realizacją w roku następnym, co uzasadnia przyjęcie usunięcia naruszenia prawa i znikome go znaczenia, zatem zasadne jest nie nałożenie kary administracyjnej.

Indywidualny udział członków wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działek wymagają wyjaśnienia ich statusu jako część nieruchomości wspólnej, zgodnie z art. 199 i 209 Kodeksu cywilnego, oraz należytego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny.