Do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest ustalenie ścisłego związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Organ administracyjny zobowiązany jest do rzetelnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie.

Odmowa zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu zgodna z planem miejscowym, który wyłącza nową zabudowę na obszarze C-30U, dopuszczając wyłącznie adaptację istniejącego zagospodarowania. NSA uznał zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione, oddalając skargę.

Skarga kasacyjna właścicieli, obarczona formalnymi uchybieniami, nie znajduje uzasadnienia ze względu na prawidłowe spełnienie przez organy i Sąd I instancji wymogów postępowania oraz wykazanie realizacji celu publicznego na wywłaszczonej nieruchomości, co wyklucza jej zwrot.

Zakaz zabudowy na terenach zieleni ekologicznej, przewidziany w planie miejscowym, nie narusza konstytucyjnego prawa własności. Podmiot, którego działka leży w takim obszarze, nie ma podstaw do unieważnienia uchwały planistycznej z uwagi na ograniczenia zgodne z jej przeznaczeniem.

Decyzja o warunkach zabudowy, nie wymagając zgodności z przepisami budowlanymi na tym etapie, musi spełniać zasadę dobrego sąsiedztwa i być zgodna z przepisami odrębnymi dotyczącymi zagospodarowania terenu. Sąd potwierdził prawidłowość tej oceny wobec inwestycji dotyczącej parkingu.

Zasada kontynuacji funkcji zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność pod warunkiem zachowania standardów ładu przestrzennego. Wskaźnik powierzchni zabudowy może być ustalony na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika, jeżeli analiza architektoniczno-urbanistyczna przedstawia przekonujące uzasadnienie.

Obszar kolejowy w planie zagospodarowania przestrzennego definiowany jest jako całość działki ewidencyjnej z infrastrukturą kolejową, niezależnie od zagospodarowania jej części. Literalna wykładnia art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym jest konieczna.

Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego może być uznany za nieważny w zakresie, w którym narusza zasadę proporcjonalności, dokonując nieuzasadnionej ingerencji w prawo użytkowania wieczystego, istotne dla realizacji kluczowej funkcji publicznej, jaką jest działalność opieki zdrowotnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzje administracyjne określające opłaty zmienne za pobór wody są decyzjami konstytutywnymi i mogą uwzględniać różne cele poboru wody na podstawie przepisów Prawa wodnego i rozporządzenia, z zastosowaniem zasad lex specialis derogat legi generali.

Informacja o wysokości opłaty za usługi wodne nie stanowi decyzji, a zobowiązanie powstaje w drodze decyzji organu, która może określić wysokość opłaty także inaczej niż w informacji, uwzględniając rzeczywisty cel poboru wody.

Przeznaczenie terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania Lublina symbolem 1MN1(U), obejmujące zabudowę wielorodzinną, jest sprzeczne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wyznacza jedynie zabudowę jednorodzinną z usługami, co stanowi istotne naruszenie zasad planowania przestrzennego.

Decyzja Wojewody Mazowieckiego o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała rażąco prawa i była prawidłowo uzasadniona. NSA nie stwierdził podstaw do jej nieważności ani uchylenia poprzednich decyzji.

Zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy, działając w ramach władztwa planistycznego, może wprowadzać zasady ochrony środowiska, o ile nie przekracza granic proporcjonalności i racjonalnej gospodarki przestrzennej.

Art. 37b Prawa budowlanego, ograniczający możliwość stwierdzenia nieważności decyzji po upływie pięciu lat od jej doręczenia, znajduje zastosowanie również do decyzji wydanych przed wejściem w życie tego przepisu, jeżeli sprawa nieważnościowa została wszczęta po tej dacie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok, wskazując, że kwalifikacja inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ponownego zbadania z uwzględnieniem wymagań prawnych dotyczących analiz pola elektromagnetycznego anten.

NSA podtrzymuje ustalenia, że przewlekłość postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach przez Prezydenta Miasta L. wystąpiła, jednak nie dokonuje jej kwalifikacji jako rażącego naruszenia prawa, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej L. sp. z o.o.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2026 roku oddala skargę kasacyjną, uznając, że wypłata odszkodowania została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a procedura administracyjna pozostała nienaruszona. Tym samym waloryzacja odszkodowania jest bezpodstawna.

Niewykonanie działań kontrolnych w terminie może być sanowane ich realizacją w roku następnym, co uzasadnia przyjęcie usunięcia naruszenia prawa i znikome go znaczenia, zatem zasadne jest nie nałożenie kary administracyjnej.

Indywidualny udział członków wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działek wymagają wyjaśnienia ich statusu jako część nieruchomości wspólnej, zgodnie z art. 199 i 209 Kodeksu cywilnego, oraz należytego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny.