Oznaczenie miejsca postojowego znakiem pionowym D-18 oraz konstrukcyjne wyodrębnienie zatoki postojowej stanowi wystarczającą podstawę dla uznania obowiązku uiszczenia dodatkowej opłaty parkingowej, pomimo braku oznakowania poziomego.

Dopuszczalne jest posługiwanie się klauzulami generalnymi w aktach prawa miejscowego, gdy służą one zwiększeniu elastyczności przepisów, pod warunkiem zachowania ich komunikatywności i nieprzekraczania granic ustawowego upoważnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że automaty do gier typu "FINDER" oferują gry hazardowe o charakterze losowym, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Zarzuty proceduralne dotyczące rzetelności dowodów uznano za niezasadne.

Na postanowienie organu administracji publicznej o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie stronom. W konsekwencji, stwierdzenie niedopuszczalności takiego zażalenia jest zgodne z obowiązującym prawem.

Rada gminy, przyznając stypendia sportowe, nie może różnicować ich wysokości w oparciu o kryterium przynależności klubowej zawodników, gdyż takie postanowienia naruszają prawo i wykroczenie poza kompetencje wynikające z ustaw o sporcie oraz o samorządzie gminnym.

Automaty oferujące gry pod pozorem logicznych, mimo braku generatora pseudolosowego, poprzez umożliwienie opcji losowej gry, uznawane są za urządzenia hazardowe. Decyzja organów co do nałożenia kary pieniężnej znajdowała podstawę w ustawie hazardowej, a przeprowadzony eksperyment wykazał element losowości, co czyniło odmowę uchylenia decyzji zasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uznanie działalności organizacji społecznej za działanie w interesie społecznym nie narusza przepisów prawa, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem.

Odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w świetle art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest możliwe wyłącznie w okolicznościach nadzwyczajnych, co wyklucza zastosowanie art. 189f k.p.a. do tego typu naruszeń.

Zajęcie pasa drogowego w postaci umieszczenia przyczepy z reklamą stanowi naruszenie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. Wymaga zgody zarządcy drogi, niezależnie od konstrukcji przyczepy i nazwy parkingu. Wykazano naruszenie poprzez ciągłe, niezmieniane ustawienie pojazdu oraz jego promocyjny charakter.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał prawidłowość rozpoznania choroby zawodowej u pracownika, podkreślając związek przyczynowy między schorzeniem a narażeniem zawodowym, na podstawie miarodajnego materiału dowodowego i orzeczenia lekarskiego.

Podatnikowi przysługuje prawo do skorygowania deklaracji podatkowej podatku VAT w oparciu o art. 81 Ordynacji podatkowej, również w przypadku rozliczenia importu towarów na zasadach procedury uproszczonej, gdy brak zakazu w przepisach szczególnych.

W stanie prawnym obowiązującym do 6 września 2021 art. 33a ustawy o VAT nie wykluczał prawa podatnika do skorygowania deklaracji VAT, a prawo to wynikało z art. 81 Ordynacji podatkowej. NSA uchylił decyzję organów podatkowych z uwagi na błędną wykładnię przepisów prawa materialnego.

Podatnik zachowuje prawo do korekty deklaracji podatkowej dotyczącej rozliczenia podatku należnego z tytułu importu, zgodnie z art. 33a ustawy o VAT, w ramach dostępnych norm Ordynacji podatkowej, w braku wyraźnego przepisu wyłączającego takie prawo.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wyciek płynów eksploatacyjnych z pojazdu stanowi usterkę niebezpieczną, umożliwiając organom kontroli drogowej nałożenie kary pieniężnej na zarządzającego transportem na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym.

Każda osoba, która w momencie nabycia towaru wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązków celnych, ponosi odpowiedzialność solidarną za dług celny powstały z tytułu niewłaściwego przywozu pojazdu na obszar celny UE.

Podatnik ma prawo do dokonania korekty deklaracji podatkowej w zakresie rozliczenia VAT z tytułu importu, o ile przepisy nie zakazują takiego działania. Brak wyraźnego wyłączenia w art. 33a ustawy o VAT oznacza, że korekta deklaracji jest dopuszczalna, a jej dokonanie zachowuje możliwość skorzystania z uproszczonej procedury.

Podstawa pod grill gazowy nie spełnia definicji mebla ani mebla specjalnego przeznaczenia i powinna być klasyfikowana jako pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych pod kodem TARIC 3926.90.97.90, co potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.