Wznowienie postępowania może być odmówione z przyczyn formalnych, jeśli już na wstępnym etapie analiza wskaże oczywisty brak związku między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji końcowej.

Sprostowanie aktu urodzenia w trybie administracyjnym jest możliwe jedynie w sytuacjach oczywistych i bezspornych, gdy dostarczone dokumenty urzędowe wyraźnie stwierdzają fakty wcześniejsze. W przypadku nierozstrzygniętych sprzeczności, rozstrzygnięcie wymaga postępowania sądowego.

Okoliczności dotyczące ochrony życia rodzinnego nie uzasadniają zastosowania klauzuli dyskrecjonalnej z art. 17 Rozporządzenia 604/2013 do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w Polsce. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 72a ustawy – Prawo budowlane, postępowania administracyjne związane z nieprawidłowościami obiektów budowlanych wszczyna się wyłącznie z urzędu, bez względu na zgłoszony interes prawny wnioskodawcy.

Informacje o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej, zrelatywizowane do konkretnych osób, nie stanowią informacji publicznej. Poprawna klasyfikacja danych, w kontekście ich związania z osobami, jest kluczowa dla oceny statusu informacji publicznej.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony w celu innym niż służenie sprawie publicznej, a mianowicie w celach prywatnych, nie stanowi wniosku w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wyklucza przyjęcie bezczynności organu z tytułu nieudzielenia tej informacji.

W przypadku wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska na podstawie art. 293 ust. 4 pkt 2 p.o.ś., konieczne jest stwierdzenie składowania odpadów na terenach parków narodowych w wyniku czynności pozbycia się ich, co w analizowanym przypadku nie zostało wykazane.

Przymiot strony w postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej przysługuje indywidualnemu współwłaścicielowi nieruchomości, który wykaże indywidualny interes prawny, w szczególności w braku zarządu wspólnoty mieszkaniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzje administracyjne określające opłaty zmienne za pobór wody są decyzjami konstytutywnymi i mogą uwzględniać różne cele poboru wody na podstawie przepisów Prawa wodnego i rozporządzenia, z zastosowaniem zasad lex specialis derogat legi generali.

Informacja o wysokości opłaty za usługi wodne nie stanowi decyzji, a zobowiązanie powstaje w drodze decyzji organu, która może określić wysokość opłaty także inaczej niż w informacji, uwzględniając rzeczywisty cel poboru wody.

Zasada kontynuacji funkcji zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność pod warunkiem zachowania standardów ładu przestrzennego. Wskaźnik powierzchni zabudowy może być ustalony na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika, jeżeli analiza architektoniczno-urbanistyczna przedstawia przekonujące uzasadnienie.

Zakaz zabudowy na terenach zieleni ekologicznej, przewidziany w planie miejscowym, nie narusza konstytucyjnego prawa własności. Podmiot, którego działka leży w takim obszarze, nie ma podstaw do unieważnienia uchwały planistycznej z uwagi na ograniczenia zgodne z jej przeznaczeniem.

Decyzja o warunkach zabudowy, nie wymagając zgodności z przepisami budowlanymi na tym etapie, musi spełniać zasadę dobrego sąsiedztwa i być zgodna z przepisami odrębnymi dotyczącymi zagospodarowania terenu. Sąd potwierdził prawidłowość tej oceny wobec inwestycji dotyczącej parkingu.

Obszar kolejowy w planie zagospodarowania przestrzennego definiowany jest jako całość działki ewidencyjnej z infrastrukturą kolejową, niezależnie od zagospodarowania jej części. Literalna wykładnia art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym jest konieczna.

Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego może być uznany za nieważny w zakresie, w którym narusza zasadę proporcjonalności, dokonując nieuzasadnionej ingerencji w prawo użytkowania wieczystego, istotne dla realizacji kluczowej funkcji publicznej, jaką jest działalność opieki zdrowotnej.