Przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych mogą być stosowane odpowiednio do rekultywacji gruntów po działalności górniczej na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 5 pgg, niezależnie od charakteru tych gruntów. Właściwy organ posiada kompetencje do wydania decyzji rekultywacyjnej w takim zakresie.

Stołeczny Zarząd Infrastruktury posiada legitymację do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną dotyczącą trwałego zarządu do nieruchomości, przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej, wynikającego z decyzji historycznych. Niezależnie od faktycznego wykonywania zarządu, prawnym źródłem trwałego zarządu pozostaje istniejący zarząd.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż brak posiadania informacji przez organ zobowiązany wyklucza przypisanie temu organowi bezczynności w kontekście przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie, w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa prawa własności nieruchomości przez Gminę M., podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego za niezasadne. Wyrok WSA pozostaje zgodny z prawem.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż decyzja z 1979 roku była prawidłową podstawą do ograniczenia korzystania z nieruchomości, a podnoszone zarzuty proceduralne i materialne nie miały kluczowego wpływu na wynik sprawy.

Przy ocenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, brak konieczności wyznaczenia drugiej linii zabudowy i nieuzasadniony chaos urbanistyczny mogą prowadzić do niewłaściwej odmowy ustalenia warunków. Obowiązujące przepisy i analiza urbanistyczna mogą uzasadnić decyzję o odstąpieniu od tej linii.

Rozbudowa siedliska rolniczego w obszarze objętym ochroną przyrodniczą wymaga zastosowania się do generalnego zakazu inwestowania wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, chyba że kontynuacja dotychczasowego użytkowania nieruchomości nie narusza walorów krajobrazowych i przyrodniczych obszaru.

Zbiornik żelbetowy o pojemności V=6,0 m3 stanowi obiekt budowlany podlegający obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wadliwości proceduralne organu nie wpływają na legalność rozstrzygnięcia, a brak zgłoszenia uzasadnia nakaz rozbiórki.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny powinien szczegółowo ustalić, czy zakres robót polegający na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym wymaga pozwolenia na budowę, uwzględniając istotną ingerencję w elementy konstrukcyjne obiektu oraz przepisy ochrony środowiska.

Działka będąca od zawsze drogą dojazdową nie zmieniła swojego przeznaczenia, co wyklucza zastosowanie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Utwardzenie działki nie stanowi zmiany jej zagospodarowania.

Objęcie działki gruntu jako części terenu inwestycji jedynie dla celów rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej jest dopuszczalne, jeżeli działka znajduje się na terenie przeznaczonym do zainwestowania, a żaden przepis prawa tego nie zabrania.

Zasada proporcjonalności ograniczenia prawa do sądu w sprawach z art. 100d specustawy ukraińskiej wygasła po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności, a zatem ograniczenie terminów przestało być uzasadnione po 30 czerwca 2024 roku.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak zgodności zamierzonego przetwarzania odpadów z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wykluczał tego typu działalność na objętych terenem działkach, podkreśla obowiązek zgodności inwestycji z prawem miejscowym.

Sąd uchyla wyrok WSA w Gliwicach w punktach 1, 2 i 4, uznając, że specustawa ukraińska, dotycząca terminu rozpatrzenia wniosków o zezwolenie na pobyt, ma zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, nie tylko obywateli Ukrainy, co wyklucza stwierdzenie bezczynności organu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Z. T. dotycząca przewlekłości postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości została oddalona jako niezasadna, z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego przez sąd pierwszej instancji.

Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 272 § 1 p.p.s.a. na podstawie wyroku TK o niezgodności z Konstytucją, także w przypadku postanowień incydentalnych niewinnych postępowaniu kończącemu.

Brak aktywności zawodowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny jest przesłanką do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od czasu, w którym pełniona jest opieka względem złożenia wniosku.

NSA uchyla wyrok WSA, wskazując na niedostateczną ocenę potencjalnego naruszenia zakazu reformationis in peius oraz brak wystarczającego uzasadnienia dotyczącego istotnych kwestii prawnych w związku z decyzją kasacyjną organu.