Umowy o świadczenie usług, wymagające regularnych, technicznych czynności starannego działania, dla których przepisy Kodeksu cywilnego o zleceniu stosuje się, podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o powołaniu notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii została uchylona bezprawnie wskutek niewłaściwej oceny dowodów przez WSA; brak formalnego zasiedzenia lokalu nie był przeszkodą.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że szeroka interpretacja przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, w tym zasady proporcjonalności, jest niezbędna dla uniknięcia nadmiernej dolegliwości sankcji administracyjnych w indywidualnych przypadkach.

Niezawiadomienie strony o posiedzeniu niejawnym stanowi naruszenie prawa do obrony, co skutkuje nieważnością postępowania sądowego. Wobec stwierdzenia nieważności postępowania, wyrok WSA podlega uchyleniu, a sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny, oceniwszy brak przesłanek nieważności oraz skuteczności zarzutów kasacyjnych, oddala skargę kasacyjną J.K. uznając, iż decyzje Dyrektora ARiMR o nienależnie pobranych płatnościach rolnośrodowiskowych były prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.

Umowy z dnia kontroli uznawane za umowy o świadczenie usług, podlegają przepisom art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach i zobowiązują osoby je wykonujące do podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowy zawarte pomiędzy stronami stanowiły umowy o świadczenie usług, objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, a nie umowy o dzieło. Skarga kasacyjna C. Sp. z o.o. na decyzję NFZ została oddalona przez NSA, co potwierdziło prawidłowość kwalifikacji umów przez NFZ.

Umowy zawarte przez uczestnika z P. Sp. z o.o., dotyczące realizacji techniczno-montażowych zadań, kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, podlegające przepisom o zleceniu, co kreuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

Decyzja Starosty Wałeckiego o rejestracji pojazdu z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym, choć błędna, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Naruszenie nie spełniało przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji.

Decyzja rejestracyjna pojazdu, zmieniająca dane techniczne, której towarzyszyła nieprawidłowa dokumentacja homologacyjna, została słusznie uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Unieważnienie rejestracji było zgodne z przepisami.

Rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej musi być oczywiste, dotyczyć przepisu jednoznacznego, i wywoływać skutki prawne nieakceptowalne w państwie praworządnym (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków rejestracji w systemie SENT, nie jest sprzeczne z interesem publicznym. Pojęcie to nie obejmuje okoliczności związanych z postawą sprawcy naruszenia, lecz wynika z doniosłych dla państwa celów, takich jak zwalczanie szarej strefy.

NSA uznał, że decyzja Starosty w sprawie rejestracji pojazdu wydana była z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak wymaganego oświadczenia producenta po zmianach konstrukcyjnych dokonanych przez skarżącego S. G. i zasadnie stwierdzono jej nieważność.

Umowy zawarte przez P (...) Sp. z o.o. z wykonawcą nie stanowią umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, do których odpowiednie zastosowanie mają przepisy o zleceniu, co skutkuje obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.