W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji reprywatyzacyjnej, gdy część działki stanowi drogę publiczną, nie orzeka się o nieodwracalnych skutkach prawnych, jeśli nieruchomość była już zagospodarowana na cele publiczne przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

W przypadku decyzji administracyjnych dotyczących zwrotu bonifikaty w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego, przepisy nowej ustawy obejmują sprawy wszczęte przed jej wejściem w życie, pod warunkiem że nie były zakończone decyzją ostateczną, a zobowiązanie do zwrotu bonifikaty jest zgodne z konstytucyjnymi zasadami praworządności i ochrony własności.

Wolno stojący budynek mieszkalny jednorodzinny jednolokalowy nie spełnia przesłanek do uznania go za samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali.

Skarga kasacyjna dotycząca wykonania zastępczego nakazu rozbiórki samowolnej budowy nie znajduje uzasadnienia, a wysokość zaliczki na wykonanie zastępcze jest zgodna z przedstawionymi kosztami. Oddalenie skargi potwierdza prawidłowość postępowania egzekucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną D.P. za nieusprawiedliwioną, potwierdził legalność decyzji o wymeldowaniu, wskazując na trwały i dobrowolny charakter opuszczenia lokalu oraz poprawność przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania okoliczności niezależnych od strony, udokumentowanych w sposób co najmniej uprawdopodabniający, przy czym ciężar udowodnienia spoczywa na stronie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję, uznając, że decyzje administracyjne były przedwczesne bez umożliwienia inwestorowi uzyskania zgody współwłaścicieli drogą sądową. Organy nadzoru miały obowiązek pełnego zbadania możliwości doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Plan miejscowy nie może poprzez wprowadzenie zakazów i ograniczeń uniemożliwiać realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w sposób, który przekracza granice dozwolone przez art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że skarżący uprawdopodobnił brak winy przy uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, co uzasadnia przywrócenie terminu. Skarga kasacyjna Wojewody Zachodniopomorskiego zostaje oddalona, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżącemu A.D. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z 2009 r., gdyż inwestycja nie ograniczała jego praw do zabudowy ani zagospodarowania nieruchomości. Decyzja o umorzeniu postępowania została podjęta prawidłowo.

Postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu nielegalnie przebywającego cudzoziemca nie staje się bezprzedmiotowe przez jego wyjazd z terytorium Polski przed wydaniem decyzji o powrocie. Orzeczenie zakazu ponownego wjazdu pozostaje skuteczne mimo opuszczenia kraju przez cudzoziemca.