Wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 2 k.p.a. ma na celu usunięcie niejasności w jej rozumieniu, a nie weryfikację legalności czy merytorycznej poprawności decyzji. Skarga kasacyjna z powodu niewłaściwego wyjaśnienia oddalona.

W sprawie uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja uchylająca na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. jest zgodna z prawem, gdyż sąd oraz organ odwoławczy prawidłowo ograniczyły kontrolę do weryfikacji niewykonania zastrzeżonych czynności.

Sąd administracyjny, rozpatrując zagadnienie dopuszczenia strony do postępowania w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego, musi dokładnie zbadać, czy zmiany te są istotne i czy mają znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko, co determinuje status uczestnika jako strony postępowania.

Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o pobyt czasowy, jednakże nie rażąco. Nakazano wydać decyzję w ciągu dwóch miesięcy, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję odmowną w kwestii zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej za prawidłową. Brak naruszenia przepisów uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, ponieważ organy administracyjne prawidłowo oceniły brak wystąpienia przesłanek uzasadniających zwolnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umorzenie postępowania dotyczącego izolacji zwierzęcia podejrzanego o wściekliznę jest niezasadne, gdy istnieje prawomocny wyrok wskazujący na konieczność wydania decyzji w tej sprawie.

Przepisy art. 545 ust. 3d Prawa wodnego stanowią normę intertemporalną, wyznaczającą termin przedawnienia dla decyzji administracyjnej kary pieniężnej, wykluczającą jednocześnie zastosowanie Ordynacji podatkowej i ogólnych zasad z KPA.

Jeżeli uprawniony podmiot nie zrealizuje przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia kary pieniężnej w wyznaczonym terminie, to, niezależnie od braku zawinienia, jest zobowiązany do jej uiszczenia wraz z odsetkami.

Wyjaśnienie treści postanowienia na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. dotyczy tylko niejednoznaczności, które wpływają na zrozumienie sentencji decyzji, a zakres wyjaśnienia jest ograniczony do potrzeby dekodowania tej sentencji, bez ingerencji w treść merytoryczną rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego E.D. była zasadna, gdyż brak było związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a koniecznością opieki nad matką oraz dowodów na konieczność takiej rezygnacji ze względów zdrowotnych matki.

Decyzja w przedmiocie nakazu likwidacji betonowej blokady, jako jednostronne i niewystarczające rozwiązanie problemu naruszenia stosunków wodnych, została uchylona z uwagi na brak pełnego uwzględnienia okoliczności sprawy oraz niekompletne wykorzystanie opinii biegłego. Należy dokonać pełnej oceny dowodów i zastosować kompleksowe rozwiązanie problemu.

Postępowanie sądowoadministracyjne ulega umorzeniu wobec bezprzedmiotowości, gdy wyrok uchylający decyzje zostaje uznany za bezprzedmiotowy z powodu brakującego przedmiotu zaskarżenia.

NSA orzekł, że wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie obejmuje wprowadzania nowych treści decyzji, a jedynie usuwanie niejasności istniejących w chwili jej wydania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

NSA orzekł, że przedłużenie stosowania art. 100d specustawy ukraińskiej było nieproporcjonalne od 30 czerwca 2024 r., co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu. Jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje uznające zobowiązanie do powrotu cudzoziemca są zgodne z prawem, jeżeli dochowano procedur określonych w ustawie o cudzoziemcach, a zgoda na pobyt humanitarny wymaga ścisłej integracji z Polską oraz zerwania więzów z krajem pochodzenia.

NSA podtrzymał stanowisko, że wyjaśnienia treści decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie mogą prowadzić do ustalania nowych faktów, lecz mają na celu wyłącznie jasne przedstawienie już podjętego rozstrzygnięcia, o ile budziło ono wątpliwości interpretacyjne.

Odwołanie dyrektora instytucji kultury bez uprzednich konsultacji z związkami zawodowymi i stowarzyszeniami, wymagane przez art. 15 ustawy o prowadzeniu działalności kulturalnej, stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością takiego aktu.