Uchwała Rady Miasta Z. w przedmiocie nadania Statutu MDK, przewidująca, że dyrektor jest powoływany przez Prezydenta Miasta, mieści się w delegacji art. 13 ust. 2 pkt 3 u.o.p.d.k. Jest zgodna z prawem miejscowym i nie narusza zasad prawidłowej legislacji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymogów prawa i odrzucił ją. Orzeczono, iż brak udowodnienia faktycznego władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. wyklucza możliwość przyznania odszkodowania.

W sprawie uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja uchylająca na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. jest zgodna z prawem, gdyż sąd oraz organ odwoławczy prawidłowo ograniczyły kontrolę do weryfikacji niewykonania zastrzeżonych czynności.

Sąd administracyjny, rozpatrując zagadnienie dopuszczenia strony do postępowania w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego, musi dokładnie zbadać, czy zmiany te są istotne i czy mają znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko, co determinuje status uczestnika jako strony postępowania.

Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o pobyt czasowy, jednakże nie rażąco. Nakazano wydać decyzję w ciągu dwóch miesięcy, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję odmowną w kwestii zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej za prawidłową. Brak naruszenia przepisów uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, ponieważ organy administracyjne prawidłowo oceniły brak wystąpienia przesłanek uzasadniających zwolnienie.

Wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 2 k.p.a. ma na celu usunięcie niejasności w jej rozumieniu, a nie weryfikację legalności czy merytorycznej poprawności decyzji. Skarga kasacyjna z powodu niewłaściwego wyjaśnienia oddalona.

Przepisy art. 545 ust. 3d Prawa wodnego stanowią normę intertemporalną, wyznaczającą termin przedawnienia dla decyzji administracyjnej kary pieniężnej, wykluczającą jednocześnie zastosowanie Ordynacji podatkowej i ogólnych zasad z KPA.

Jeżeli uprawniony podmiot nie zrealizuje przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia kary pieniężnej w wyznaczonym terminie, to, niezależnie od braku zawinienia, jest zobowiązany do jej uiszczenia wraz z odsetkami.

Wyjaśnienie treści postanowienia na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. dotyczy tylko niejednoznaczności, które wpływają na zrozumienie sentencji decyzji, a zakres wyjaśnienia jest ograniczony do potrzeby dekodowania tej sentencji, bez ingerencji w treść merytoryczną rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego E.D. była zasadna, gdyż brak było związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a koniecznością opieki nad matką oraz dowodów na konieczność takiej rezygnacji ze względów zdrowotnych matki.

Decyzja w przedmiocie nakazu likwidacji betonowej blokady, jako jednostronne i niewystarczające rozwiązanie problemu naruszenia stosunków wodnych, została uchylona z uwagi na brak pełnego uwzględnienia okoliczności sprawy oraz niekompletne wykorzystanie opinii biegłego. Należy dokonać pełnej oceny dowodów i zastosować kompleksowe rozwiązanie problemu.

Postępowanie sądowoadministracyjne ulega umorzeniu wobec bezprzedmiotowości, gdy wyrok uchylający decyzje zostaje uznany za bezprzedmiotowy z powodu brakującego przedmiotu zaskarżenia.

NSA orzekł, że wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie obejmuje wprowadzania nowych treści decyzji, a jedynie usuwanie niejasności istniejących w chwili jej wydania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

NSA orzekł, że przedłużenie stosowania art. 100d specustawy ukraińskiej było nieproporcjonalne od 30 czerwca 2024 r., co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu. Jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje uznające zobowiązanie do powrotu cudzoziemca są zgodne z prawem, jeżeli dochowano procedur określonych w ustawie o cudzoziemcach, a zgoda na pobyt humanitarny wymaga ścisłej integracji z Polską oraz zerwania więzów z krajem pochodzenia.

NSA podtrzymał stanowisko, że wyjaśnienia treści decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie mogą prowadzić do ustalania nowych faktów, lecz mają na celu wyłącznie jasne przedstawienie już podjętego rozstrzygnięcia, o ile budziło ono wątpliwości interpretacyjne.

Odwołanie dyrektora instytucji kultury bez uprzednich konsultacji z związkami zawodowymi i stowarzyszeniami, wymagane przez art. 15 ustawy o prowadzeniu działalności kulturalnej, stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością takiego aktu.