W sytuacji, gdy organ I instancji nie przeprowadza kompleksowej analizy wpływu inwestycji na sąsiednie działki oraz ogranicza się do stwierdzeń projektanta, uchybia obowiązkom wynikającym z przepisów postępowania, co uzasadnia uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzut błędu co do zobowiązanego w egzekucji kosztów wynikających z decyzji administracyjnej za bezpodstawny, podtrzymując obowiązek skarżącej do uiszczenia kosztów egzekucji jako prawnie uzasadniony.

Opinia wojewódzkiego konserwatora zabytków w ramach procedury ZRID, zgodnie z art. 11d specustawy drogowej, zastępuje uzgodnienia i pozwolenia niezależnie od treści opinii, a organ ZRID nie jest związany jej kierunkiem.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż wyrok sądu I instancji, pomimo błędów w uzasadnieniu, odpowiadał prawu. Organy winny ustalić charakter i wymagania prawne zmiany użytkowania budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie dotyczącej decyzji nakazującej rozbiórkę części pokrycia dachowego, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Sąd stwierdził, że obowiązek zmiany kolorystyki pokrycia dachowego został prawomocnie ustalony i jego niewykonanie uzasadniało rozbiórkę zgodnie z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego.

Wojewoda nie dopuścił się rażącej bezczynności administracyjnej w sprawie pobytowej cudzoziemca, jednakże przekroczył dopuszczalne terminy po zakończeniu okresu zawieszenia procedur związanych z konfliktem na Ukrainie.

Pismo z dnia 4 kwietnia 2022 r., informujące o umorzeniu postępowania administracyjnego z mocy prawa, nie stanowi decyzji administracyjnej i nie przysługuje od niego odwołanie. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwalifikujące to pismo jako „ułomną decyzję administracyjną”, było błędne.

Zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z Prawem budowlanym nie stanowi wszczęcia postępowania administracyjnego, co wyklucza stronę trzecią (niebędącą inwestorem) od ubiegania się o wznowienie postępowania na podstawie k.p.a.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych istotnych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w chwili wydania decyzji. Same opinie rzeczoznawców sporządzone po fakcie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania.

Planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego nie można interpretować wbrew jego dosłownemu brzmieniu. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie wyklucza się z definicji zabudowy mieszkaniowej, chyba że plan miejscowy stanowi inaczej. Właściwa kwalifikacja budynku musi wynikać z analizy jego rzeczywistych cech technicznych i funkcjonalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał właściwej oceny przesłanek wznowienia postępowania, co narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Dopuszczalne jest przyjmowanie odległości budynków bez uwzględniania izolacji termicznej dla istniejących budowli, za wyjątkiem sytuacji, gdy ściana budynku znajduje się bezpośrednio przy granicy działki. Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione.

Art. 155 K.p.a. nie może służyć zmianie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie budynku, zwłaszcza gdy zmiana ta koliduje z podstawą faktyczną i prawną pierwotnego rozstrzygnięcia oraz nie jest zgodna z pierwotnym wnioskiem i projektem budowlanym.

Niewłaściwe doręczenie zawiadomień procesowych uniemożliwia skuteczne stwierdzenie wykreślenia spółki i nabycia mienia przez Skarb Państwa, skutkując nieważnością postępowania administracyjnego oraz sądowego.

Skarga kasacyjna oddalona; nowe okoliczności faktowe nie uzasadniają wstrzymania decyzji o rozbiórce z uwagi na brak prawdopodobieństwa jej uchylenia w toku wznowionego postępowania.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedłożone dokumenty nie spełniają przesłanek nowych okoliczności faktycznych lub dowodowych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie przewlekłości postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja Ministra Infrastruktury z 2005 r. nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Plan z 1961 r. był obowiązujący, wykluczając przyznanie byłemu właścicielowi własności czasowej.