Zwolnienie z wymogu podatkowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 131 updof przysługuje, jeśli przychód został przeznaczony na cele mieszkaniowe, niezależnie od rzeczywistego zamieszkiwania w okresie wydatkowania. Kontrowersyjne warunki organu, nieprzewidziane w przepisach, nie mogą ograniczać tego zwolnienia.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na braki w rozważaniach prawnych dotyczących zastosowania Konwencji polsko-singapurskiej oraz przepisów o uldze abolicyjnej, w kontekście dochodów uzyskanych przez podatnika bez zapłaty podatku za granicą.

Decyzja ostateczna, której wydanie zrodziło się z nieistnienia zobowiązania podatkowego, może być uchylona po wznowieniu postępowania, mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli od samego początku była bezprzedmiotowa.

Nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Decyzja obniżająca nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego.

Transakcje nabycia paliwa realizowane przez E. Sp. z o.o. były transakcjami łańcuchowymi, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego według art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jako że to Nabywca organizował transport i był ostatecznym odbiorcą.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania podatkowego za rok 2005 została oddalona ze względu na brak wpływu wyroku TSUE na decyzję ostateczną oraz brak przesłanek nieważności postępowania pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując na brak wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na ostateczną decyzję z 2011 r. dotyczącą podatku VAT, co wyklucza przesłanki wznowienia postępowania. Zatem prawo do obrony nie zostało naruszone zgodnie ze standardami krajowymi.

Decyzja wymierzająca podatek od nieruchomości może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli jej wydanie było pierwotnie bezpodstawne, a art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stanowi przeszkody w eliminacji bezzasadnej decyzji administracyjnej.

Decyzja wymiarowa wydana z naruszeniem prawa w zakresie niespornym podatkowym, w szczególności dotyczącym przedawnienia zobowiązania i bezprzedmiotowym gruncie, może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeśli jest to niezbędne dla stwierdzenia jej bezprzedmiotowości od chwili wydania. NSA uchyla decyzję, gdy bezprzedmiotowość wynika z treści wznowionej sprawy.

Spółka komandytowo-akcyjna, wypłacając komplementariuszom zaliczki na poczet zysku w trakcie roku podatkowego, nie jest zobowiązana do bieżącego poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, a podatek ten winien być obliczony dopiero po ustaleniu podatku należnego spółki za rok podatkowy.

Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie miał wpływu na ostateczną decyzję w sprawie podatkowej D.S., co wykluczało wznowienie postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa do obrony po stronie skarżącej w postępowaniu podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania w sprawie podatku VAT z uwagi na niewpływ wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na treść ostatecznej decyzji podatkowej, a nieprawidłowości procesowe zarzucane w skardze kasacyjnej nie zostały potwierdzone.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 października 2011 r. dotyczącą podatku VAT za marzec 2007 r. pozostaje w mocy, ponieważ nie zaistniały prawne podstawy do jej wzruszenia, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną.

Okoliczność skuteczności doręczenia zarządzenia zabezpieczenia nie stanowi przesłanki dla zarzutu nieistnienia obowiązku egzekucyjnego zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., lecz podlega badaniu w postępowaniu umorzeniowym z tytułu niedopuszczalności egzekucji, co prowadzi do umorzenia sprawy zarzutu jako bezprzedmiotowej.

Oddalenie skargi kasacyjnej i potwierdzenie oceny niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym, gdyż były przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadą z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a.

W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej rażące naruszenie prawa materialnego zachodzi, gdy przesłanki z art. 258 § 1 pkt 1) O.p. są stosowane do decyzji od początku wadliwej, a nie stającej się później bezprzedmiotową.