Członek zarządu spółki z o.o. nie uwalnia się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe bez wykazania swojej niezawinionej niemożności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, co obciąża go dowodowo na podstawie art. 116 § 1 o.p.
Nieruchomości używane do prowadzenia działalności gospodarczej podlegają wyższym stawkom podatkowym, co wyklucza możliwość stosowania zwolnień. Przedsiębiorcy nie przysługuje zwolnienie od podatku od nieruchomości, jeżeli cała obiektowa powierzchnia była wykorzystywana gospodarczo.
Przyjęcie, że członek zarządu jest zwolniony z odpowiedzialności podatkowej z art. 116 Ordynacji podatkowej tylko dlatego, że spółka posiada jednego wierzyciela, prowadziłoby do naruszenia zasady równego traktowania oraz osłabienia funkcji ochronnej tej instytucji.
Określenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112c u.p.t.u. jest zgodne z zasadą proporcjonalności, jeżeli podatnik świadomie popełnia oszustwo podatkowe. Zastosowanie sankcji w wysokości 100% jest uzasadnione wobec świadomego unikania praw podatkowych przez podatnika.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że warunki dla częściowego umorzenia kosztów egzekucyjnych zostały spełnione, a pełne umorzenie byłoby nieusprawiedliwionym obciążeniem Skarbu Państwa. Rozstrzygnięcie opiera się na zrównoważeniu interesu publicznego i sytuacji finansowej skarżącego.
Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia funkcji zarządczej, niezależnie od liczby wierzycieli spółki, a zwolnienie z tej odpowiedzialności może nastąpić wyłącznie, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub że niezłożenie wniosku nie wynika
Posiadanie nieruchomości przez bank, nabyte w celu odzyskania wierzytelności, pozostaje w związku z działalnością gospodarczą, uzasadniając opodatkowanie wyższą stawką, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., niezależnie od faktycznego wykorzystania.
Wiążąca klasyfikacja gruntów zawarta w ewidencji gruntów i budynków przesądza o ich opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od faktycznego pokrycia terenów wodami powierzchniowymi.
Artykuł 11 u.p.d.o.p. nie dopuszcza stosowania mechanizmu redefiniowania transakcji jako podstawy opodatkowania w stanie prawnym obowiązującym do 2019 r. Nie jest możliwe pominięcie skutków podatkowych transakcji oparte na rzekomym zastosowaniu tzw. cen transferowych.
NSA stwierdził, że art. 11 u.p.d.o.p. w brzmieniu sprzed 2019 r. nie uprawniał organów podatkowych do recharakteryzacji transakcji, a jedynie umożliwiał korektę cen transferowych bez pomijania skutków prawnych przedmiotowych transakcji.
Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego możliwe jest, jeżeli postępowanie karne skarbowe nie zostało wszczęte wyłącznie w celu zawieszenia tego terminu. Dochodzenie faktycznych przesłanek prawnych wymaga analizy kontekstu decyzji zawieszenia. NSA oddalił skargę, potwierdzając brak instrumentalnego działania organów.
Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli nie wykazał, iż nie zawinił w ich powstaniu lub powstały one mimo działania egzoneracyjnego. Analiza jego roli i uprawnień w spółce musi być prawidłowo udokumentowana.
Podatnik ma prawo odstąpić od prewspółczynnika wydanego w rozporządzeniu, jeżeli wykaże bardziej adekwatny sposób jego ustalenia, który lepiej odzwierciedli realne wykorzystanie do działalności gospodarczej, z zachowaniem zasady neutralności podatku VAT.