Decyzja o rejestracji pojazdu bez homologacji stanowi oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chyba że spowoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Odmienna ocena wymaga analizy skutków prawnych i społeczno-gospodarczych decyzji.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż decyzja nakazowa organu nadzoru budowlanego była zgodna z prawem w świetle obowiązujących przepisów planistycznych i warunków technicznych, pomimo podniesionych zarzutów przez skarżącego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzono, że dla klasyfikacji obiektu jako budynku kluczowe jest trwałe związanie z gruntem oraz wydzielenie z przestrzeni, co w niniejszej sprawie skutkowało uznaniem obiektu za podlegający opodatkowaniu jako budynek.

Obiekt budowlany, który posiada fundamenty, dach oraz jest trwale związany z gruntem i wydzielony przegrodami budowlanymi, kwalifikuje się jako budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co skutkuje opodatkowaniem nie jako budowla, ale jako budynek.

Sporny obiekt spełnia kryteria budynku według u.p.o.l., a zatem podlega opodatkowaniu jako budynek. Normatywne cechy budynku, takie jak trwałe związanie z gruntem, obecność fundamentów, ścian i dachu, są spełnione, niezależnie od sposobu ich montażu czy możliwości przeniesienia. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Pozostawanie nieruchomości we władaniu PKP bez udokumentowanego prawa zarządu uniemożliwia wyłączenie z komunalizacji. Mienie, które w dniu 27 maja 1990 r. nie miało prawem przewidzianego zarządu, należy do terenowych organów administracji państwowej i podlega komunalizacji na rzecz gminy z mocy prawa.

Powierzchnię zabudowy w rozumieniu przepisów dotyczących ochrony środowiska należy określać na podstawie precyzyjnych wyliczeń, a nie przypuszczeń. Całej działki nie można uznać za powierzchnię zabudowy, chyba że istnieją ku temu wyraźne dowody.

Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy, co wyklucza zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i zawieszenie postępowania administracyjnego.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podtrzymująca wysokość kary za naruszenie przepisów transportowych odnoszących się do wpisów ręcznych na karcie kierowcy, jest zgodna z prawem stanowionym i właściwie kwalifikuje wagę naruszeń na podstawie krajowych przepisów oraz wyklucza niezgodność z prawem unijnym.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi naruszenie zasad użytkowania tachografu określone w lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast sumowanie kar za kolejne progi czasowe naruszeń przewozowych jest niedopuszczalne, jeśli nie wynika jednoznacznie z przepisów ustawowych.

Zastosowanie art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, jako sprzecznego z Konstytucją RP, uniemożliwia zawieszenie postępowania o warunki zabudowy na terenach objętych planem generalnym. Organy mają obowiązek kontynuować sprawę ustalenia warunków zabudowy.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jak określa art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jest obligatoryjne przy stwierdzeniu sprzedaży osobie niepełnoletniej, nie wymagając udowodnienia winy sprzedawcy.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej, została oddalona. Decyzja organu o rozpoznaniu choroby została uznana za prawidłową, opartą na wiarygodnych orzeczeniach lekarskich wskazujących na związek choroby z warunkami pracy.