Grunty sklasyfikowane jako rolne, nie wykorzystywane faktycznie do działalności gospodarczej, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości mimo wcześniejszych przygotowań inwestycyjnych, które nie zostały zrealizowane.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż budowa toru rowerowego nie realizuje celu wywłaszczenia w postaci budowy strzelnicy łuczniczej. Brak realizacji celu pierwotnego czyni nieruchomość zbędną według art. 137 ust. 1 u.g.n., uzasadniając zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Skarga kasacyjna Gminy została oddalona.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał zgodność z prawem ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych po upływie trzydziestu lat zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego.
Ocena projektu przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego nie narusza art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a jej przejrzystość i rzetelność pozostają w zgodzie z wytycznymi konkursu, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
Zastosowanie środka egzekucyjnego, po których podatnik został zawiadomiony, przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezależnie od uchylenia decyzji ustalającej daninę przez organ odwoławczy. Spór należy ocenić w kontekście regulacji z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Członek zarządu spółki kapitałowej odpowiada solidarnie za jej zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania unijnego, jeżeli spełnione są przesłanki z art. 116 O.p., w szczególności: bezskuteczność egzekucji wobec spółki oraz pełnienie funkcji w czasie powstania zobowiązania, bez wykazania przesłanek uwalniających z odpowiedzialności.
Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli rezygnacja z funkcji członka zarządu była nieformalna lub nieskuteczna, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.
Odmowa wydania zaświadczenia o zwolnieniu z podatku od spadków i darowizn jest zgodna z prawem, gdyż nie obejmuje ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych i nie może rozstrzygać kwestii spornych; upowszechnienie terminu zgłoszenia wynika z pierwotnej prawomocności postanowienia sądu.
Plan miejscowy może wprowadzać szczegółowe regulacje, takie jak zakaz zabudowy, jeśli nie zmieniają one przeznaczenia terenu zgodnego ze studium. Studium ma ogólny charakter i nie jest bezwzględnie wiążące dla planów miejscowych. Zakaz zabudowy w planie miejscowym nie narusza prawa własności ani zasady proporcjonalności.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwalifikacja robót budowlanych wykonanych przez inwestora jako "przebudowy" była prawidłowa i oddalił wyrok WSA. Skarga kasacyjna WMWINB była zasadna, co skutkowało uwzględnieniem jej oraz uchyleniem wyroku sądu wojewódzkiego.
Decyzja o rejestracji pojazdu oparta na wcześniej wadliwej decyzji nie jest nieważna, gdyż wadliwość może prowadzić jedynie do wznowienia postępowania. Błędy proceduralne nie skutkują rażącym naruszeniem prawa i uzasadnieniem stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.
NSA oddalił skargę kasacyjną Prezesa UOKiK, podtrzymując wyrok WSA uchylający karę pieniężną dla J.K. za rzekome naruszenia informacyjne, uznając działania J.K. za spełniające ustawowe wymogi minimalne i z należytym staraniem.
Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest dopuszczalne, gdy nowe okoliczności lub dowody, choć znane stronie, są nieznane organowi. Decyzja ostateczna może być uchylona, o ile organowi nie były znane istotne dla sprawy fakty lub dowody.
Sprzedaż używanych pojazdów dokonana przez stronę oddolnie miała charakter działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, co uzasadnia decyzję organu podatkowego. Postępowanie karne skarbowe skutecznie zawieszało przedawnienie zobowiązań podatkowych.
NSA uznaje, że objęcie oświadczeń majątkowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego klauzulą 'zastrzeżone' wymaga indywidualnej analizy materialnych podstaw zagrożenia, co nie zostało właściwie wykazane przez organ, co skutkuje brakiem podstaw do ich utajnienia.
Przyznanie aptekom statusu placówki ochrony zdrowia publicznego (art. 86 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, Dz. U. z 2022 r. poz. 2301 ze zm.) nie oznacza zarazem, że jest ona podmiotem wykonującym świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 2 pkt 10 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991 ze zm.), a w konsekwencji również w rozumieniu