Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1999 r. była zgodna z przepisami obowiązującymi w chwili jej uchwalenia. Zmiany przepisów nie wpływają retroaktywnie na ważność takich aktów, a zarzut dotyczący nieczytelności załączników graficznych jest bezpodstawny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że czynność włączenia nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków podjęta bez uwzględnienia praw właściciela, jest bezskuteczna. Skarga kasacyjna Burmistrza Miasta B. oddalona z uwagi na brak podstaw prawnych do zmiany wyroku WSA.

Włączenie karty ewidencyjnej zabytku archeologicznego do wojewódzkiej ewidencji zabytków musi być oparte na dowodach wskazujących na jego historyczną, artystyczną lub naukową wartość. Działanie organu administracyjnego wymaga stosownego uzasadnienia, a jego arbitralność jest niedopuszczalna.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla dobudowy balkonu do zabytkowej kamienicy spełnia wymogi przepisów o planowaniu przestrzennym, gwarantując kontynuację funkcji mieszkaniowej i ochronę zabytków, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

W przypadku naruszenia ochrony danych osobowych, decyzja Prezesa UODO o udzieleniu upomnienia, oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i poprawnej wykładni prawa materialnego, jest uzasadniona, a skarga kasacyjna kwestionująca tę decyzję może zostać uznana za niezasadną i oddalona.

W braku udokumentowanego tytułu prawnego do zarządu na dzień 27 maja 1990 r., nieruchomość należąca do Skarbu Państwa uznaje się za przynależną do terenowego organu administracji państwowej. Komunalizacja następuje z mocy prawa, jeżeli nie udokumentowano zarządu w formie wymaganej prawem.

Skarżący, nie posiadając tytułu prawnego do nieruchomości na dzień objęcia jej decyzją, nie może być uznany za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Wojewodę Małopolskiego. Posiadanie faktyczne, nie poparte dokumentami, nie wystarcza dla uznania interesu prawnego.

Skarga kasacyjna T.S. została oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, a decyzja Prezesa NFZ o obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu współpracy pozarolniczej została uznana za prawidłową.