Nałożenie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków zgodnych z ustawą SENT jest zasadne, gdy zgłoszenie SENT zostało niekompletnie uzupełnione, a w sprawie nie zaktualizowały się przesłanki odstąpienia od kary z uwagi na interes publiczny lub ważny interes podmiotu odbierającego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie przyjął niewłaściwe rozumienie art. 100d ustawy o pomocy Ukrainie, co wymagało uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, uznając za słuszne zarzuty naruszenia bezczynności organu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nielegalne zajmowanie pasa drogowego poprzez pozostawienie fundamentów bez zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej, gdyż naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych nie może być uznane za znikome. Brak decyzji pozytywnych organów administracyjnych nie zwalnia z obowiązku przestrzegania terminów zezwoleń.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, nawet w następstwie błędnej wykładni pisma administracyjnego, stanowi delikt administracyjny, za który należy nałożyć karę pieniężną, jeśli powoduje długotrwałe naruszenie prawa.

Dla ustalenia opłaty stałej z art. 271 ust. 5a p.w. konieczne jest ustalenie, czy przedsięwzięcie jest obiektem liniowym w rozumieniu art. 271 ust. 5b p.w., co decyduje o potencjalnym wyłączeniu opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych.

Za niezgodne z warunkami zezwolenia gospodarowanie odpadami, wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej jest zasadne, gdy potwierdza je dowód z urzędowego protokołu kontroli, a sąd uznaje naruszenia za istotne względem ochrony środowiska.

Decyzja o nałożeniu na spółkę T. administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego jest prawidłowa. Zarzuty dotyczące przedawnienia oraz proceduralne są niezasadne. Skarżąca naruszyła warunki pozwolenia poprzez przekroczenie dopuszczalnych stężeń siarczanów.

NSA potwierdził, że brak spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej uzasadnia odmowę zmiany decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, a zarzuty proceduralne w skardze kasacyjnej były bezzasadne.

Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności w zakresie wydania zaświadczenia o wniesieniu opłaty jednorazowej, a zaległości z opłatami przekształceniowymi lat wcześniejszych nie stanowią przeszkody prawnej do wydania zaświadczenia.

Stwierdzenie nieważności decyzji zależnej od decyzji uprzednio zniesionej ex tunc jest zasadne, gdyż decyzja ta traci skutki prawne od daty wydania decyzji źródłowej; wymaga również zgodności z prawem całej procedury wydawania decyzji zmieniającej.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wygasa na mocy art. 72 ust. 3 u.u.i.ś., jeśli przed upływem przewidzianych terminów wydano decyzje o warunkach zabudowy i pozwoleniach na budowę. Ewentualne niezgodności w realizacji inwestycji nie uzasadniają stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 k.p.a.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przez organ, jeśli uznane za skuteczne i dopuszczalne, zgodnie z art. 60 i 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uzasadnia umorzenie postępowania kasacyjnego i zwrot uiszczonego wpisu.

W postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, ocena ogranicza się do istnienia kwalifikowanych wad, wyłączając klasyczną kontrolę instancyjną. Skarga kasacyjna musi odnosić się do rażącego naruszenia prawa, a nie do samych uchybień materialnych czy proceduralnych historycznej decyzji administracyjnej.

W postępowaniach wszczynanych z urzędu, brak jest obowiązku wydawania odrębnych postanowień opiniujących zgodność projektu podziału nieruchomości z planem miejscowym. Rozstrzyganie sprawy w tej materii ogranicza się do oceny merytorycznej w toku postępowania.

NSA uznaje, że uchybienia proceduralne Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie muszą skutkować uchyleniem decyzji, jeżeli nie mają wpływu na wynik sprawy, wzywając do ponownej analizy istotności tych uchybień przez WSA.

Zgodność miejscowego planu zagospodarowania z ustaleniami studium nie zakłada identyczności zapisów obu aktów, lecz wymaga unikania ich sprzeczności i respektowania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy może doprecyzować ustalenia studium bez ich dowolnej modyfikacji.

Art. 165b Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania do postępowań dotyczących nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o SENT; kara ta ma charakter administracyjny a nie podatkowy.