Obiekt znajdujący się w gminnej ewidencji zabytków, lecz niewpisany do rejestru, nie podlega nadzorowi konserwatorskiemu z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, a zalecenia pokontrolne względem takiego obiektu są nielegalne.
Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie wykazano, by decyzja Prezydium z 1973 r. w przedmiocie wywłaszczenia została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Decyzja była zgodna z prawem obowiązującym w tamtym czasie oraz zasadą trwałości decyzji administracyjnych.
Przepisy art. 158 § 3 K.p.a. skutecznie wyłączają możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych po 50 latach od ich doręczenia, zaś sądy administracyjne są związane obowiązującym prawem, bez możliwości jego oceny pod kątem zgodności z Konstytucją poza kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego.
Zniesienie głównej kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na trudną sytuację materialną w rodzinie nie znajduje usprawiedliwienia, jeżeli nie występują szczególne okoliczności na tle innych uprawnionych do świadczeń rodzin. Kwestie te są badane zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Łodzi za cechujące się rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało zastosowanie środków represyjnych i kompensacyjnych wobec organu.
NSA uznał, że przedwczesna odmowa nabycia własności nieruchomości, rzekomo zaliczonej do dróg publicznych, była niedopuszczalna. Rozstrzygnięcie to potwierdza konieczność szczegółowego ustalenia faktycznego statusu prawnego drogi przed 31 grudnia 1998 r.
Skarga kasacyjna wniesiona przez G.J. została oddalona przez NSA, uzasadnienie wyroku WSA we Wrocławiu spełniało formalne wymogi postawione przez art. 141 § 4 Ppsa, a podnoszone zarzuty proceduralne nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.
Podniesiony problem dotyczył niewłaściwej oceny prawnej decyzji administracyjnej jako niespełniającej warunków formalno-prawnych wykonywania przejazdu nienormatywnego oraz dopuszczalności jednoczesnego stosowania sankcji administracyjnych w oparciu o różne reżimy prawne.
Decyzja o uznaniu statku za wycofany z rybołówstwa komercyjnego, po upływie 3 lat od ostatniego wyładunku, jest actum vinculatum. Organ jest zobligowany do jej wydania, gdy spełnione są przesłanki. Ograniczenie wolności gospodarczej w tym kontekście jest uzasadnione interesem publicznym.
Kwestia przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne nie leży w gestii Prezesa NFZ. Kompetencje Prezesa NFZ dotyczą jedynie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, co do czego zobowiązany jest się wypowiedzieć właściwy organ ubezpieczeń społecznych.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że lokalizacja kasyna, zgodnie z art. 35 pkt 15 ustawy o grach hazardowych, powinna uwzględniać nie tylko geograficzne, ale przede wszystkim funkcjonalne powiązania obiektu z miejscowością, a pozytywna opinia rady gminy w tym zakresie, spełniając wymogi formalne, jest wystarczająca dla udzielenia koncesji.
Dopuszczalne jest uregulowanie w statucie jednostki pomocniczej diety dla członków komisji wyborczej w wyborach do organów tej jednostki, co mieści się w zakresie samodzielności samorządu terytorialnego wyznaczonej przez art. 35 ust. 3 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym.
NSA stwierdza, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga odrębnego głosowania nad sposobem rozpatrzenia uwag przy uchwalaniu studium. Właściwa kontrola legalności procedury sporządzania uchwały wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez WSA.
Przepisy uchwały Rady Gminy dotyczące kryteriów i trybu przyznawania nagród nauczycielom są zgodne z art. 49 ust. 2 Karty Nauczyciela, a ogólniki w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa uczniom mieszczą się w uregulowanych kwestiach pracy dydaktycznej i wychowawczej.
Przesłanki dotyczące warunków najmu oraz zamieszkiwania z zgodą właściciela lokalu, określone w uchwale Rady m.st. Warszawy, nie stanowią samodzielnych podstaw do odmowy pomocy mieszkaniowej. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wymaga ponownego rozpoznania uwzględniającego prawidłową interpretację tych przepisów.
Uchwała Rady Miasta Katowice w sprawie przyznawania diet członkom komisji wyborczych nie narusza prawa i wpisuje się w samodzielność statutową samorządu. NSA uchylił zaskarżony wyrok i ustalił, że brak regulacji wykluczającej taka formę wynagrodzenia w wyborach do rad dzielnic nie może być podstawą do ograniczenia samodzielności gminy.