Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości należy uwzględniać przeznaczenie określone w każdym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 roku, co oznacza zarówno dawny plan ogólny, jak i szczegółowy. Ograniczenia wynikające wyłącznie z faktycznego sposobu użytkowania są niezgodne z konstytucyjnymi zasadami ochrony własności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu musi obejmować plany ogólne uchwalone przed 1995 r., stosując interpretację prokonstytucyjną, zachowującą ciągłość planistyczną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obejmuje zarówno plany szczegółowe, jak i ogólne sprzed 1995 r. Oparcie wyceny nieruchomości na przeznaczeniu w dawnym planie ogólnym jest zatem uzasadnione.

Skarga kasacyjna nie uwzględniona; brak naruszenia przepisów prawa przez WSA w Warszawie w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja o nakazie rozbiórki całości obiektu w przypadku kontynuacji budowy mimo jej wstrzymania na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest prawidłowa i zgodna z art. 49e pkt 6 tej ustawy.

Informacja publiczna przetworzona podlega udostępnieniu, gdy wnioskodawca wykaże szczególnie istotny interes publiczny oraz możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu.

W przypadku posiadania oleju napędowego o nieznanym pochodzeniu, podatnik zobowiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego, chyba że wykaże, iż podatek ten został już zapłacony przez sprzedawcę. Nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, dotyczącego technicznego aspektu zmiany parametrów paliwa, nie narusza zasad postępowania jeśli okoliczności sprawy nie wymagają wiedzy specjalistycznej.

Wnioskodawca żądający informacji przetworzonej musi wykazać szczególną istotność dla interesu publicznego oraz zdolność do wykorzystania informacji dla dobra ogółu; brak wykazania tych przesłanek uzasadnia odmowę udostępnienia informacji.

Rejestracja pojazdu dokonana na podstawie zaświadczeń technicznych, bez wymaganego oświadczenia homologacyjnego producenta, była dokonana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności przez organy nadzorujące.

Ziarniniak grzybiasty skóry nie może zostać uznany za chorobę zawodową wynikającą z narażenia zawodowego skarżącego, ponieważ brak jest naukowych dowodów na istotny związek przyczynowy miedzy czynnikami rakotwórczymi w jego środowisku pracy a wystąpieniem tego nowotworu.

Serwery komputerowe, zarówno wirtualne, jak i fizyczne, stanowią urządzenia przemysłowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a wynagrodzenie za ich użytkowanie podlega opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła.

Wniosek podatnika o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej niewypełniony formalnie, pozostawiony bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, nie narusza prawa, jeśli podatnik nie usunie braków w określonym terminie. Postępowanie procesowe wymagające kompletności wniosku, bez możliwości przedłużenia ustawowego terminu.

Nieuprawnione zmiany masy całkowitej pojazdu, bez zgody producenta, skutkują stwierdzeniem nieważności decyzji o rejestracji z powodu rażącego naruszenia prawa. NSA akceptuje decyzję o stwierdzeniu nieważności takiego rozstrzygnięcia.

Decyzja o rejestracji pojazdu, zmienionego konstrukcyjnie bez homologacji i wymaganej zgody producenta, narusza prawo o ruchu drogowym i warunki techniczne, przez co stwierdza się jej nieważność jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa.