Właścicielowi nieruchomości sąsiedniej, oddzielonej od działki inwestycyjnej innymi działkami, a także bez wykazania rzeczywistego i prawnego oddziaływania inwestycji, nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy.

Produkt będący suplementem diety w postaci płynnej bez wymogu rozcieńczania należy klasyfikować pod poz. 2202 CN jako napój bezalkoholowy, co uzasadnia opodatkowanie stawką VAT 23%.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że korzystanie z automatów do gier zawierających element losowości bez wymaganej koncesji narusza prawo, co skutkuje utrzymaniem nałożonej kary pieniężnej. Wyrok potwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych i prawnych dokonaną przez WSA oraz organ administracji skarbowej.

W sprawie dotyczącej interpretacji art. 22 ust. 1a i 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, egzemplifikujących pomniejszenia zryczałtowanego podatku dla komplementariuszy spółek komandytowych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wykluczając możliwość stosowania proporcji dla zysków za więcej niż jeden rok podatkowy.

Decyzje organów podatkowych oraz wyrok sądu pierwszej instancji są zgodne z prawem; zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu na skutek skutecznego zawieszenia biegu terminu, zaś prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje nie przysługuje.

NSA orzekł, że decyzja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za pobór wód ma charakter konstytutywny i została wydana prawidłowo, a zarzuty spółki dotyczące naruszeń procedury i błędnej wykładni były bezzasadne.

Decyzja administracyjna określająca opłatę zmienną za pobór wód podziemnych jest konstytutywna i nie naruszała prawa materialnego. Informacja o opłacie ma charakter materialno-techniczny i nie ustanawia zobowiązania podatkowego.

Nieprzyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku może stanowić naruszenie prawa, gdy organ nie uwzględnił należycie szczególnych okoliczności uniemożliwiających wnioskodawcy uzyskanie świadczenia w trybie zwykłym.

Obowiązek wykonania ekspertyzy nałożony decyzją administracyjną na zgłaszającego inwestora w wyniku naruszenia interesów osób trzecich nie narusza przepisów Prawa wodnego; zgłoszenie wodnoprawne obejmuje wyłącznie działania przewidziane w zgłoszeniu, a ich wpływ na interesy osób trzecich wymaga wyjaśnienia poprzez ekspertyzę.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA w Krakowie oddalona; sąd I instancji właściwie kontrolował działalność administracji i spełnił wymogi proceduralne w zakresie uzasadnienia.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Udział w rozprawie sądowo-administracyjnej nie jest obligatoryjno dla strony pozbawionej wolności, jeśli istnieje możliwość obrony przez pisma procesowe. NSA nie ma obowiązku przeprowadzania pełnego postępowania dowodowego.

Włączenie obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków jest czynnością materialno-techniczną uzasadnioną występowaniem cech zabytku, która nie wymaga pełnych normatywnych uzasadnień właściwych dla sformalizowanego postępowania dowodowego.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę stronami są wyłącznie dotychczasowy i nowy inwestor zgodnie z art. 40 ust. 3 u.p.b. Osoby trzecie, nieposiadające interesu prawnego w danej decyzji, nie są stronami postępowania i nie mogą skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę.

W przypadku stwierdzenia nieważności obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do poszczególnych obszarów bądź działek ewidencyjnych ustalanie sposobu ich zagospodarowania na przyszłość odbywa się w drodze decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem jest to sytuacja "braku planu miejscowego", o której mowa w art. 59 ust. 1 upzp.

Gdy planowane przedsięwzięcie może mieć znaczący negatywny wpływ na obszar Natura 2000, organ ma prawo odmówić zgody na jego realizację, nawet jeżeli nie wszystkie ustalenia znajdują wydźwięk w lokalnych planach zagospodarowania. Naczelny Sąd Administracyjny popiera decyzję organów odmawiających zgody w trosce o ochronę środowiska.

Brak oceny kumulacji oddziaływań przy wydawaniu decyzji środowiskowej dla elektrowni wiatrowej stanowi rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

Informacja o roboczej korespondencji organu dotyczącą zadań publicznych stanowi informację publiczną, której udostępnienia można żądać. Bezczynność organu w tej kwestii nie naruszyła rażąco prawa, jednak wymaga zobligowania do działań.

Decyzja administracyjna nakazująca wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom przez spółkę S. S.A. jest ważna i wykonalna, nawet przy błędnym przyznaniu legitymacji dzierżawcy. Wszczęcie postępowania było zasadne. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.