Ponowne powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., stwierdzone notarialnym aktem poświadczenia dziedziczenia, nie powoduje konieczności składania zeznania podatkowego. Termin przedawnienia w związku z tym wynosi 3 lata.

Skarga kasacyjna dotycząca umorzenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości została oddalona z uwagi na brak przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego", co jest konieczne do zastosowania ulgi w spłacie należności budżetowych.

NSA uchylił wyrok WSA z uwagi na niewłaściwe rozpoznanie legitymacji procesowej ZOZ oraz proceduralne uchybienia, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w celu pełnego zbadania interesu prawnego i oceny możliwości uchylenia uchwały po upływie roku.

W przypadku umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z powodu nieistnienia zaległości, organ nie narusza prawa, z założeniem że przewlekłość nie wpływa na treść rozstrzygnięcia.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zobowiązania pozostaje uzależniona od zachowania należytej staranności w prowadzeniu spraw spółki, w tym aktualizacji adresu doręczeń. Błędne uznanie doręczeń na adres zameldowania, przy braku zmiany meldunku, nie skutkuje uchyleniem decyzji."

Odwołanie w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niezasadne, gdy wykonywane czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną pozwalają ubiegającemu się o świadczenie na podjęcie przynajmniej częściowej aktywności zawodowej.

Umorzenie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne jest wyjątkiem zarezerwowanym dla sytuacji nadzwyczajnych; NSA, potwierdzając prawidłowość postępowania ZUS, oddalił skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek uzasadniających takie umorzenie.

Dla powstania odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wystarczające jest ustalenie, że pełnił on funkcję w dacie powstania zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej.

Skarga kasacyjna, jako formalny środek zaskarżenia, musi być precyzyjnie uzasadniona; brak takiego uzasadnienia prowadzi do jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może przekroczyć granic skargi, a skuteczne zarzuty muszą odnosić się do błędnej interpretacji lub zastosowania przepisów prawa materialnego i postępowania.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych art. 174 i 176 PPSA, a zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych są nieuzasadnione; decyzja o odmowie płatności obszarowych utrzymana przez WSA jest prawidłowa, z uwagi na niewystarczające przygotowanie działki do rolniczego wykorzystania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę jest zgodny z art. 156 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zarzuty kasacyjne dotyczące niewłaściwej wyceny i naruszenia procedur postępowania administracyjnego są bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA wskutek istnienia nieważności postępowania spowodowanej brakiem zdolności procesowej po śmierci jednej ze stron, co wykluczało merytoryczne rozpoznanie kwestii kasacyjnych.

Dla zmiany wpisu w ewidencji gruntów konieczne jest wykazanie jednoznacznego stanu prawnego na podstawie ostatecznych decyzji, a w przypadku sporu -- rozstrzygnięcie w postępowaniu cywilnym. Ewidencja gruntów ma charakter wtórny wobec ustalonego w innym trybie stanu prawnego.

Uchwała określająca pojęcie "wydatków bieżących" przekracza delegację ustawową, gdyż nieuprawnione i nieobowiązujące działania lokalnego prawodawcy wprowadziły zmianę zasad obliczania dotacji oświatowej, co skutkuje jej nieważnością.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Decyzja o naliczeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi była zgodna z prawem, a zarzuty naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania oraz przepisów proceduralnych nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym.

W sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej z rażącym naruszeniem prawa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak jest przesłanek do uznania rażącego naruszenia, gdyż decyzja odpowiadała ówczesnej linii orzeczniczej, a problem instrumentalności postępowań karnych nie był wtedy oczywisty.

Organ interpretacyjny nie może wymagać od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o interpretację podatkową poprzez kwalifikację prawną usług według przepisów spoza prawa podatkowego, do których odsyła prawo podatkowe.