Umowy zawarte przez uczestnika z P. Sp. z o.o., dotyczące realizacji techniczno-montażowych zadań, kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, podlegające przepisom o zleceniu, co kreuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

Decyzja Starosty Wałeckiego o rejestracji pojazdu z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym, choć błędna, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Naruszenie nie spełniało przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji.

NSA uchylił wyrok WSA w Szczecinie, stwierdzając, że interes prawny skarżących został naruszony przez ograniczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, uwzględniając kwestie ograniczeń w prawie własności.

Niezawiadomienie strony o posiedzeniu niejawnym stanowi naruszenie prawa do obrony, co skutkuje nieważnością postępowania sądowego. Wobec stwierdzenia nieważności postępowania, wyrok WSA podlega uchyleniu, a sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny, oceniwszy brak przesłanek nieważności oraz skuteczności zarzutów kasacyjnych, oddala skargę kasacyjną J.K. uznając, iż decyzje Dyrektora ARiMR o nienależnie pobranych płatnościach rolnośrodowiskowych były prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.

Umowy z dnia kontroli uznawane za umowy o świadczenie usług, podlegają przepisom art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach i zobowiązują osoby je wykonujące do podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowy zawarte pomiędzy stronami stanowiły umowy o świadczenie usług, objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, a nie umowy o dzieło. Skarga kasacyjna C. Sp. z o.o. na decyzję NFZ została oddalona przez NSA, co potwierdziło prawidłowość kwalifikacji umów przez NFZ.

Brak zgłoszenia wniosku o upadłość spółki w terminie, wraz z niezachowaniem należytej staranności w monitorowaniu jej kondycji finansowej, skutkuje odpowiedzialnością członka zarządu za zaległości podatkowe, o ile nie wykaże on przyczyn uzasadniających zwolnienie z tej odpowiedzialności.

Członek zarządu spółki z o.o. może zostać pociągnięty do odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe spółki, w tym odsetki, gdy nie wykaże, że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy, niezależnie od liczby wierzycieli.