Odmowa uznania O.M. za obywatela polskiego jest zgodna z prawem, gdyż popełnione przez niego czyny mogły stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego zgodnie z art. 31 pkt 2 ustawy o obywatelstwie polskim.

Systematyczne naruszanie porządku prawnego przez cudzoziemca poprzez wykroczenia karnoskarbowe uzasadnia odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdyż stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego w RP.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że informacje wytworzone na zlecenie organu publicznego i finansowane ze środków publicznych stanowią informację publiczną. Organ pozostający w bezczynności w zakresie ich udostępnienia, zobowiązany jest do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że spełnienie cech konstrukcyjnych pojazdu samochodowego, używanego wyłącznie w działalności gospodarczej, jest obiektywnym kryterium dla pełnego odliczenia VAT, a badania techniczne i formalne wpisy są jedynie dowodowymi środkiem potwierdzenia tego faktu.

Skierowanie decyzji do osoby zmarłej, stanowiące rażące naruszenie prawa, skutkuje nieważnością decyzji tylko w części jej dotyczącej. Ponowne rozpatrzenie sprawy powinno uwzględniać wskazane nierozstrzygnięte aspekty, w tym skutki przepadku mienia. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; wyrok NSA z 14 listopada 2025 r., I OSK 199/23).

Zmiana decyzji dekretowej w trybie art. 155 Kpa, nawet dotycząca decyzji związanej, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli spełnia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu stron, i jej następstwa nie sprzeciwiają się obowiązującym przepisom.

W przypadku budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę trasy rowerowej kwalifikującej się jako obiekt liniowy, organ nadzoru budowlanego zasadnie wstrzymuje roboty budowlane i nakłada obowiązek przedstawienia dokumentacji legalizacyjnej w myśl art. 48 Prawa Budowlanego.

Decyzja o zabezpieczeniu wydana na podstawie art. 33 § 1 O.p. nie rozstrzyga o wysokości zobowiązania podatkowego, a w postępowaniu zabezpieczającym organ podatkowy jest zobowiązany jedynie do uprawdopodobnienia istnienia zobowiązania w przybliżonej wysokości oraz wykazania uzasadnionej obawy jego niewykonania, nie zaś do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego właściwego dla wymiaru podatku