Sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną stanowi zarząd majątkiem prywatnym, a nie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jeśli przygotowania do sprzedaży nie wykazują znamion profesjonalizmu oraz ciągłości właściwych dla podmiotów gospodarczych.

Dofinansowanie z NCBiR, niewiązane bezpośrednio z ceną usług świadczonych odpłatnie na rzecz osób trzecich, nie stanowi składnika podstawy opodatkowania podatkiem VAT, jako że nie realizuje się świadczenie usług odpowiadające definicji art. 8 ust. 1 u.p.t.u.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieuzasadnione zarzutem twierdzenia naruszeń. Konieczność ponownego określenia granic obszaru analizowanego w zgodzie z zasadami planowania przestrzennego oraz korekta błędnych parametrów w przedmiocie wskaźników zabudowy.

Postępowanie w przedmiocie umorzenia niepodatkowej należności publicznoprawnej prowadzone na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. nie staje się bezprzedmiotowe, jeśli po dacie jego wszczęcia należność ta została przymusowo lub dobrowolnie uiszczona.

Skarga kasacyjna zarzucająca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie błędną ocenę rażącego naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w procesie uchylenia decyzji środowiskowej, została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z powodu braku wymaganej partycypacji społeczeństwa.

Interpretacja podatkowa dotycząca powrotnego nabycia nieruchomości w skutek odwołania darowizny, aby była zgodna z prawem, musi być precyzyjnie uzasadniona, a uzasadnienie powinno zawierać jasne odniesienie do konkretnych przepisów i stanu faktycznego, które stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia. Brak rzetelnego uzasadnienia stanowi podstawę do jej uchylenia.

Zawieszenie praw wynikających z licencji detektywa w związku z toczącym się postępowaniem karnym jest dopuszczalne, gdy interes społeczny przeważa nad interesem jednostki, a zarzuty kasacyjne nie wykazują naruszenia prawa przez organ administracyjny.

Na podmiot wykonujący przewóz drogowy można nałożyć karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym bez względu na subiektywną winę, jeżeli nie wykazano okoliczności wyłączających odpowiedzialność administracyjną przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zastosowanie Działu IVa k.p.a. przy nakładaniu kar pieniężnych na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest wyłączone, gdy kwestie odstąpienia od odpowiedzialności są uregulowane przepisami odrębnymi, jak art. 92c u.t.d. Brak podstaw do umorzenia postępowania, gdy przedsiębiorca mógł wpłynąć na uniknięcie naruszenia.

Stwierdzenie zgodności nazwy kierunku studiów z zakresem określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2019 r. jest wystarczające do przyznania uprawnień budowlanych, bez wymagania dodatkowej analizy programu studiów.

Dział IVa KPA nie ma zastosowania do kar nałożonych na podstawie ustawy o transporcie drogowym, gdyż ustawa ta odrębnie reguluje kwestie wyłączenia odpowiedzialności. Przyjęte przesłanki z art. 92c u.t.d. wykluczają zastosowanie przepisów KPA o odstąpieniu od kary.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu, dokonana bez niezbędnej homologacji producenta, stanowi rażące naruszenie prawa. W przypadku zmiany parametrów technicznych pojazdu wymagana jest zgodność z homologacją producenta oraz odpowiednie poświadczenie tych zmian.

Wstrzymanie wypłaty dotacji przez Wójta Gminy Domaniów jest bezskuteczne; oddala się skargę kasacyjną wójta jako bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Wójta Gminy Domaniów, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznający wstrzymanie dotacji oświatowej za bezskuteczne oraz zasądzający koszty procesu na rzecz Fundacji.

Wójt Gminy Domaniów nie miał podstaw do wstrzymania dotacji oświatowej dla Fundacji, a czynność ta podlega właściwości sądów administracyjnych. Mnienione działanie Wójta uznano za naruszenie prawa.

Dla instalacji o zdolności przetwarzania ponad 75 ton odpadów na dobę konieczne jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Sąd utrzymał w mocy decyzję odmawiającą zmiany zwykłego zezwolenia zgodnie z ustawą o odpadach.

Rozpoznając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość decyzji kasacyjnej wskazując, że uchybienia proceduralne w zakresie ustalania stron postępowania oraz doręczenia decyzji wymagają wznowienia postępowania i nie mogą być sanowane na etapie odwoławczym.

Osoba umieszczona w domu pomocy społecznej, która wykazuje samodzielność w podstawowych czynnościach życiowych, nie spełnia przesłanek do dalszego pobytu w placówce mimo wcześniejszej decyzji o umieszczeniu (art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej).